tag:blogger.com,1999:blog-56202045484250563122012-03-12T02:19:10.056+05:30*വരണ്ടുപോയ നിലങ്ങളിൽ...E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-80248377961202196432012-03-12T01:29:00.001+05:302012-03-12T02:17:46.173+05:30.<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> + )( - <br /> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uh2UwoMCqms/T10DQzcvaAI/AAAAAAAAANY/7qoX4b30_sM/s1600/pookode+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-uh2UwoMCqms/T10DQzcvaAI/AAAAAAAAANY/7qoX4b30_sM/s320/pookode+2.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br /> A പോസിറ്റീവിൽ<br /> ഒഴുകുന്നു<br /> O നെഗറ്റിവ്<br /> ജീവിതം<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-8024837796120219643?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-52193000320791321292012-03-10T01:55:00.000+05:302012-03-12T00:29:53.571+05:30കാറ്റുൽസവങ്ങളിൽ കാറ്റുകൾ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> -1-<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1KdUQybgEOU/T1z13cr6OWI/AAAAAAAAANI/zkUZbIqojr0/s1600/a+line+in+the+green.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-1KdUQybgEOU/T1z13cr6OWI/AAAAAAAAANI/zkUZbIqojr0/s320/a+line+in+the+green.jpg" width="320" /></a></div> <span style="color: red;"> പലനിറങ്ങളിൽ</span><br /><span style="color: red;"> കാറ്റുകൾ</span><br /> ***<br /><br />കുന്നിൻ ചെരിവുകളിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റ്<br />കുന്നിൻപുറങ്ങളിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റ്<br />മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റ്<br />കടൽക്കരയിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റ്<br /><br />കാറ്റുൽസവങ്ങളിൽ<br />വെഞ്ചാമരം വീശുന്നവർ<br />വീശി വീശി വിരിയുന്നവർ<br />അവരുടെ പട്ടങ്ങൾ<br />നെറ്റിപ്പട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നെറ്റികൾ, കാറ്റുകൾ<br /><br />കടൽ വിദൂരതയിൽ നിന്ന് വീശുന്ന കാറ്റ്<br />എന്നൊരു നെറ്റിപ്പട്ടം പരതുന്നു,<br />മടുക്കുന്നു കണ്ണുകൾ, ഇല്ലായ്മയിൽ<br /><div><br /></div><br /><br /> -2-<br /> <span style="color: red;">ആനന്ദാതിരേക</span><br /><span style="color: red;"> കാറ്റുകൾ</span><br /><span style="color: red;"> </span> ***<br /><br />കടല്ക്കരയിൽ കുട്ടികൾ, കൂട്ടുകാർ<br />ഒച്ചകൾ ഒച്ചയുടെ പച്ചകൾ<br />പച്ച നിറങ്ങളിൽ ബലൂണുകൾ<br />കാറ്റിന്റെ വീടുകൾ<br />മട്ടുപ്പാവുകൾ, ആടുന്ന കട്ടിലുകൾ<br />ആട്ടുകട്ടിലുകളിലാടിയാടി<br />ആനന്ദാതിരേകത്താൽ കാറ്റുകൾ<br />കുട്ടികളുടെ വിരലുകളിൽതട്ടി<br />ആകാശയാത്രയിൽ കാറ്റുകൾ<br /><div><br /></div><br /><br /> -3-<br /><br /> <span style="color: red;">അപ്പോൾ</span><br /><span style="color: red;"> ചില</span><br /><span style="color: red;"> കാറ്റുകൾ</span><br /><span style="color: red;"> </span>***<br /><br /><br />സൂര്യോൽസവങ്ങളിൽ<br />പൊള്ളിയതാകണം<br />കടൽ കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്<br />കാറ്റിന്റെ മൊട്ടുകൾ<br />ഈത്തപ്പഴം പഴുക്കുന്ന<br />ഓർമ്മകൾ വിരിയുന്നു<br />പൂക്കളായി<br />തിരിച്ചു പറക്കുന്നു<br />കാറ്റുകൾ<br />വേലികെട്ടിത്തിരിച്ച കടലുകൾ<br />വേലിയിൽത്തട്ടി<br />കടലാഴയാത്രയിൽ<br />കാറ്റുകൾ<br /><div><br /></div><br /><div> -4-</div><br /> <span style="color: red;"> വിലാപകാവ്യം</span><br /><span style="color: red;"> എന്ന്പറയുന്നത്പോലെ</span><br /><span style="color: red;"> കാറ്റുകൾ</span><br /><span style="color: red;"> </span> ***<br /><br />ഒരു കുട്ടി ഒറ്റക്ക്<br />കടൽ കരയിൽ<br />അതിവിദൂര വിജനതയിൽ<br />കൊളുത്തിയിട്ട കണ്ണുകൾ<br />കാറ്റേ കാറ്റേ കൂടെവിടെ<br />എന്നൊരു പാട്ടിൽ<br />ഒഴുകുന്നു ഒരു കുട്ടി<br /><br />അങ്ങനെയല്ല കുട്ടീ<br />കാക്കേ കാക്കേ കൂടെവിടെ<br />എന്ന് മൂത്തവർ മുറുകുന്നു,<br /><br />കുട്ടി മുറിയുന്നു<br /><div><br /></div><br /> <br /><br /> -5-<br /><br /> <span style="color: red;"> കാറ്റ് പിടിച്ച മരങ്ങൾ</span><br /><span style="color: red;"> എന്ന് പറയുന്നത് പോലെയും</span><br /><span style="color: red;"> കാറ്റുകൾ</span><br /><span style="color: red;"> </span> ***<br /><br /> വിയർത്തൊലിച്ച്<br /> പ്രതിക്കൂട്ടിൽ<br /> കുട്ടിയുടെ പാട്ടിലെ<br /> കാറ്റ്!<br /><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div> <br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-5219300032079132129?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-35263086148635972102012-01-11T23:20:00.002+05:302012-03-12T02:19:10.071+05:30തീർത്ഥാ/ടനങ്ങൾ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><span style="color: orange; font-size: x-large;"><b>അ</b></span><br /><br />എപ്പോഴുമെന്നതുപോലെ-<br />തന്നെയാണ്-<br />ഇപ്പൊഴുമെന്ന്<br />ഒന്ന് നനഞ്ഞ് കയറണം,<br /><br />നനഞ്ഞ്കയറണം<br />മൂക്ക് പൊത്തി<br />മിഴികളടച്ച്<br />മുങ്ങുമ്പോൾ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ayPBhc9qTiM/Tz6GkLguY9I/AAAAAAAAAMA/NEPLX4BhMTE/s1600/abstract10.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-ayPBhc9qTiM/Tz6GkLguY9I/AAAAAAAAAMA/NEPLX4BhMTE/s320/abstract10.jpg" width="160" /></a>മുങ്ങിനിവരുമ്പോൾ<br />തടയുന്നതെങ്ങനെ,<br /><br />എങ്ങനെ<br />പൂക്കളിൽ<br />ശൂലവസന്തങ്ങളുടെ<br />ഈ നദിയിൽ<br /><br /><br /><span style="color: blue; font-size: x-large;"><b>ഇ</b></span><br /><br />ഇന്നലെ<br />നിലവിളിച്ച് കൊണ്ടല്ലേ<br />ഓടിയത്<br />ഇന്ന്<br />ഓടിക്കുന്നു,<br /><br />നിലവിളിപ്പിച്ച്കൊണ്ട്<br />ഓടിക്കുന്നു<br /><br />ഓഹ്!<br />ഹിറ്റ്ലർ<br />എത്ര സുന്ദരൻ<br />എന്ന് നമ്മൾ<br />ഓഷ്റ്റ്വിസ്റ്റിനെ,<br /><br />ഓഷ്റ്റ്വിസ്റ്റിനെ<br />മറക്കുന്നു.<br /><br /><br /><span style="color: white; font-size: x-large;"><b>ഉ</b></span><br /><br />എത്രകാലം<br />എന്ന് വെച്ചാണ്<br />ഇങ്ങനെ,<br /><br />എത്രകാലം<br />കൈകൾ വിടർത്തി<br />തലതാഴ്ത്തി<br />ഇറച്ചികടയിലെ,<br /><br />ഇറച്ചികടയിലെ<br />ചോര മണങ്ങളിൽ<br />തൂങ്ങി<br />ഇങ്ങനെ...<br /><br />പാവം<br />ഒരു ആട്ടിടയൻ.<br /><br /><span style="color: lime;"><br /></span><br /><span style="color: lime; font-size: x-large;"><b>എ</b></span><br /><br />അങ്ങനെയല്ലേ<br />ആയിതീരുന്നത്<br />അങ്ങനെ,<br />അങ്ങനെയല്ലാതെ<br />പിന്നെങ്ങനെ?<br /><br />കൊതുകുകളുടെ<br />ഉദ്യാനം<br />അസുഖഗന്ധങ്ങളുടെ<br />പെരുന്നാൾ<br />ഈച്ചകളുടെ<br />പറുദീസ<br /><br />കെട്ടികിടക്കുന്ന<br />ജലാശയമേ<br />നിന്നിൽനിന്ന്<br /><br />നിന്നിൽനിന്ന്<br />ജലാശയമേ,<br />പ്രതീക്ഷിക്കുവാൻ<br />വേറെന്ത്?<br /><br /><br /><b><span style="font-size: x-large;">ഋ</span></b><br /><b><span style="font-size: x-large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: x-large;">?</span></b><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-3526308614863597210?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-4599161279110705562011-12-30T14:57:00.000+05:302012-01-11T22:59:27.318+05:30ശവ/ദാഹം<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />ഇന്ന് രാത്രിയും നീ വരുമായിരിക്കും<br />എല്ലായ്പ്പോഴും എന്നത്പോലെ<br />ജ്വലനം മരിക്കാത്ത നിന്റെ തിരികൾ,<br /><br />നിന്റെ തിരികൾ,<br /><br />എന്റെ കടലുകൾ തുഴഞ്ഞ്<br />എന്റെ തിരകളെ പിന്തള്ളി<br />എന്റെ ഈ തീരത്ത്<br />വിജനതയുടെ വജ്രഖചിതവൈജയന്തി<br />അത് പാറിക്കളിക്കുന്ന തീരം<br />ഈ തീരത്ത്<br />എല്ലായ്പ്പോഴും എന്നത് പോലെ<br />ഇന്ന് രാത്രിയും...<br />നീ...<br /><br />നമ്മുടെ ആൽബങ്ങൾ<br />വെയിൽ ചീളുപതിച്ച<br />നമ്മുടെ ആൽബങ്ങൾ<br />തുറക്കരുതേ എന്നൊരു നിലവിളിയിൽ<br />നമ്മുടെ ആൽബങ്ങൾ<br />ആരോരുമില്ലാത്തവരുടെ<br />ആമംവെച്ചുപോയ കാലങ്ങൾ<br />നമ്മുടെ ആൽബത്തിൽ<br /><br />തുറക്കരുതേ പൊടി തിന്ന്തീർക്കുന്ന<br />കടലാസിന്റെ തടവറകൾ<br />തകർന്ന്പോയ പാലത്തിന്റെ കൂർത്ത കമ്പികൾ<br />കോൺക്രീറ്റിന്റെ കൂർത്ത ചീളുകൾ<br />കണ്ണകങ്ങളിൽ<br />ചെമ്പരത്തി പൂവുകളുടെ പൂരങ്ങൾ<br />വിരിഞ്ഞ് വിരിഞ്ഞ്<br />ചെമ്പരത്തിപൂവുകളുടെ പൂരങ്ങൾ<br />പൂത്ത്പോകില്ലേ കണ്ണുകളിൽ, പൂരങ്ങൾ<br /><br />അല്ലെങ്കിൽ ശ്വാസം<br />കമ്പവലി മൽസരങ്ങളിൽ മുഴുകി<br />ആഞ്ഞാഞ്ഞ് വലിച്ച് വലിച്ച്<br />അങ്ങനെയല്ലാതെ പിന്നെങ്ങെനെ<br />കൺതടങ്ങളിൽ വിരിഞ്ഞ<br />ചുവന്ന പുഷ്പങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞ്<br />ചെഞ്ചായമണിഞ്ഞ<br />നദീതീരങ്ങളിലെ ചതുപ്പുകളിൽ<br /><br />വേനൽ ക്കാലങ്ങളിൽ നനച്ചൊഴുകിയ ഒരു പുഴ<br />ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പൊഴും ഒഴുകിയൊഴുകി<br />നനച്ച് നനച്ച് ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പൊഴും<br />ഇനിയും വയ്യ<br />ആസക്തിയുടെ കായ്ക്കനികൾ<br />വെന്തുകുതിരുമ്പോൾ<br />നിന്റെ കാച്ചിയ എണ്ണയിൽ<br />വറവിട്ടു വാങ്ങുവാൻ<br />ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പൊഴും ഒരു പുഴ<br />നനച്ച് നനച്ച് ഇപ്പൊഴും ഓർമ്മകളിൽ<br />എങ്കിലും...<br /><br />ശ്മശാനങ്ങളുടെ വസന്തത്തിലെ<br />ഏറ്റവും ചേതോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ<br />എന്നാണ് ഇപ്പോഴെന്റെ പേര്<br />ശ്മശാനങ്ങളുടെ വസന്തത്തിലെ<br />ചേതോഹര പുഷ്പങ്ങളിറുക്കുവാൻ<br />പൂ ചൂടുവാൻ<br />എന്റെ കടലുകൾ താണ്ടി എന്റെ തിരകൾ തുഴഞ്ഞ്<br />വിജനതയുടെ വജ്രഖചിതവൈജയന്തി<br />അത് പാറിക്കളിക്കുന്ന തീരം<br />രാത്രി<br />ഇന്ന്<br />രാത്രിയും<br />നീ...<br /><br />ശ്മശാനങ്ങളിൽ<br />ഈയ്യാമ്പാറ്റകളുടെ നിലവിളികൾ<br />കേൾക്കുന്നില്ലേ ശ്മശാനങ്ങളിൽ<br />നിസ്സഹായ ജന്മങ്ങളുടെ<br />ദുസ്സഹമായ നിലവിളികൾ<br /><br />ഒരു ശ്മശാനത്തിന്റെ തീരത്ത്<br />പിന്നെയും എന്തിനാണ്<br />പിന്നെയും പിന്നെയും എന്തിനാണ്<br />തിരകൾ തുഴഞ്ഞ് ശവം തിരഞ്ഞ്<br />പിന്നെയും പിന്നെയും എന്തിനാണ്<br />കടലുകൾ താണ്ടി കര കവിഞ്ഞ്<br />ഇന്ന് രാത്രിയും<br />നീ...<br /><br />നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ<br />എന്റെ കണ്ണുകൾ<br />എന്റെ കണ്ണുകളിൽ<br />നിന്റെ കണ്ണുകൾ<br />നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ<br /><br />കാത്തിരിപ്പിൽ<br />രണ്ട് മെതിയടികൾ...<br /><br /><br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-459916127911070556?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-22677188200052936222011-11-22T00:49:00.001+05:302012-03-09T14:14:54.746+05:30വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയാണ് കാത്തുപോരുന്നത് എന്നതിന്റെ ഒരൊറ്റ ഉദാഹരണം<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />രണ്ടു പാലങ്ങൾക്ക് മദ്ധ്യേ ആയിരുന്നു അവൾ<br /><br />സ്വാഭാവികമായും രണ്ടു പാലങ്ങൾക്കിടയിലെ നാരി എന്നവൾ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു<br /><br />നരികൾക്കിടയിൽ നാരുപോലെ എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് പോലെ<br /><div><br /></div><div>സൂര്യാസ്തമയത്തിന് ശേഷം രണ്ടു പാലങ്ങൾക്കിടയിൽ വെച്ച് ആശ്വാസ സേവനങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നതിലായിരിക്കണം രണ്ടു പാലങ്ങൾക്കിടയിലെ ആശ്വാസം എന്ന പേരിലും അവൾ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു</div><br /><br />കുട്ടികൾ പ്രായപൂർത്തി എത്തി കഴിഞ്ഞാൽ അച്ചനമ്മമാർ സഹോദരീ സഹോദരന്മാരായി മാറുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു സമൂഹത്തിൽ,<br /><br />(നമ്മുടെ നാട് പീഢനവസന്തകാലം എന്ന ഒരു കാലത്തിലേക്ക് സ്ഥിരവാസത്തിന് പോകുന്നതിന്റെ കാരണങ്ങളിലൊന്നായി ഈ സാദ്ധ്യതയെ തള്ളിക്കളയാനാകില്ലെന്ന് കാര്യവിചാരക്കാർ പറയുന്നുണ്ട്)<br /><br />ഇവർ ചെയ്യുന്ന സേവനം എത്രമാത്രം വിലമതിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് അക്കാരണം കൊണ്ട്തന്നെ ആശ്വാസ തൊഴിലാളി എന്ന പേരിലാണ് ഇവർ അറിയപ്പെടേണ്ടതെന്നും ഇതിനിടയിൽ ഒരു കാര്യവിചാരക്കാരൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് എല്ലാ കാര്യവിചാരക്കാരും അത് ശരിയാണല്ലൊ എന്നൊരു നിഗമനത്തിൽ എത്തിയ അതേ സമയത്ത് തന്നെയാണ്,<br /><br />കാര്യവിചാരക്കാരെ കാണുമ്പോൾ ഹാ! ഒരു activist എന്ന് പുച്ചത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നവരും ഓ! അതു ശരിയാണല്ലോ എന്നൊരു നിഗമനത്തിൽ എത്തിയത്<br /><br />വളരെ കാലമായി ആശ്വാസമൊക്കെ കെട്ട്, കെട്ടുപോകുമോ എന്നൊരു ഭയത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമില്ലാതെ ആശ്വാസ രഹിതനായി കഴിയുമ്പോഴാണ് രണ്ടു പാലങ്ങൾക്കിടയിലെ ആശ്വാസം ഒരു സമാശ്വാസമായാലോ എന്നൊരു ആശ്വാസചിന്തയിൽ ആ പാലങ്ങൾ തേടി പുറപ്പെട്ടത്<br /><br />വളരേയേറെ മഴവില്ലുകൾ വർണ്ണാഞ്ചിത പൂക്കളായി നിറഞ്ഞാടിയ ആ യാത്രയിൽ ഉദ്ദിഷ്ടസ്ഥാനം എത്തി എത്തിയില്ല എന്നൊരു ഘട്ടം എത്തിയപ്പോഴാണ് മഴക്കാറുകൾ ദുസ്സൂചനയായി അവിടെയെല്ലാം പരന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്<br /><br />ഇനി പാലത്തിനടുത്തേക്കൊന്നും പോകാൻ കഴിയില്ലെന്നും ആ പ്രദേശം നിരോധിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടെന്നും അതിനാലാണ് ഇത്രയേറെ മഴക്കാറുകൾ തോക്കും പിടിച്ച് നില്ക്കുന്നതെന്നും എന്നൊക്കെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന അറിവിൽ അമ്പരന്നു നില്ക്കുമ്പോഴാണ്,<br /><br />ഒരുപാട് നിരോധ് അവിടെനിന്നും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകണം അതിനാലായിരിക്കണം ആ പ്രദേശം നിരോധിക്കപ്പെട്ടത് എന്നൊക്കെ സംശയിച്ചു നില്ക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യവിചാരക്കാരൻ എന്നെ തിരുത്തിയത്<br /><br />പാലത്തിനടിയിൽ വെച്ച് മ്യാവൂ മ്യാവൂ എന്ന് കേട്ടെന്നും<br />അത് മാവോ മാവോ എന്നാകാനുള്ള സാദ്ധ്യത തള്ളികളയാനാകില്ലെന്നും<br />അതുകൊണ്ട് എല്ലാ പാലങ്ങളും നിരോധിക്കാൻ പോകുകയാണെന്നും...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-2267718820005293622?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-9044054267631215182011-11-21T23:51:00.001+05:302011-11-22T01:09:27.942+05:30ആഘാതമായി മാറാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള ചില മരണങ്ങൾ ആനന്ദമായി മാറുന്നതിന്റെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോകുന്നവൻ<br />ആത്മാവിലേക്ക് ഒരിക്കലും നോക്കരുതെന്ന്<br />ആത്മാർത്ഥമായി പറഞ്ഞുപോയതിന്റെ<br />പിറ്റേന്നാണ് അവൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്<br /><br />അവന്റെ ആത്മഹത്യ ആദ്യമെനിക്കൊരു ആഘാതമായിരുന്നുവെങ്കിലും<br />പിന്നീടതെനിക്കൊരു ആനന്ദമായി മാറിയത് പെട്ടെന്നാണ്<br /><br />അതങ്ങനെയാണ്<br />ആത്മഹത്യ ചെയ്തവന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ<br />ആരും കടന്നു പോകാത്തതു കൊണ്ടാണ്<br />അതൊരു ആഘാതമായി അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്<br />പാവം പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു<br />എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പോകുന്നത്<br /><br />തീർച്ചയായും ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു<br />തീക്കനലിലൂടെ നടന്നുപോയതിന്റെ<br />ബാക്കിപത്രമായി കാലിനടിയിലെ തിളച്ച പൂക്കൾ<br />നമ്മൾ പരസ്പരം വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു പൂക്കളെ<br />എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട് അതിന്റെ കനലുകൾ<br /><br />ഉഷ്ണജലപ്രവാഹത്തിൽപ്പെട്ട്<br />അടിച്ച് ചിതറിയ ഹൃദയത്തിന്റെ ഇതളുകൾ<br />നമ്മൾ പരസ്പരം പെറുക്കിയെടുത്തത്<br />ഉഷ്ണജല പ്രവാഹമായി ഇപ്പോഴും കൂലംകുത്തി പോകുന്നുണ്ട്<br /><br />ആത്മഹത്യ ചെയ്തവൻ<br />എന്റെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്താണെന്ന്<br />അതുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ ആത്മാവിലൂടെ<br />എനിക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞതെന്ന്<br />അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആനന്ദിക്കുന്നതെന്ന്<br />ആക്ഷേപിക്കുന്നവരൊന്നും ആലോചിക്കാത്തതെന്താണ്?<br /><br />കണ്ടില്ലേ നീണ്ടു നിവർന്ന് അങ്ങനെ വെള്ളയിൽ<br />സമാധാനത്തിന്റെ വെള്ള ലില്ലിപുഷ്പങ്ങൾ<br />വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് പോലെയുണ്ട്<br />രസികൻ!<br />രക്ഷപ്പെട്ടുപോയവൻ!!<br />രാജാവിനെപ്പോലെ കിടക്കുന്നവൻ!!!<br /><br />തൊട്ടടുത്ത ചാരായഷാപ്പിൽ നിന്ന്<br />പഴയ കൂട്ടുകാരനായിരിക്കണം<br />ആടിയാടി പോകുന്നുണ്ട്<br /><br />“രക്ഷപ്പെടാൻ കൊതിച്ചവർ<br />രക്ഷപ്പെട്ട് പോട്ടെടോ<br />രക്ഷസ്സിന് കുടിച്ചു തീരാൻ<br />ഇനിയുമെന്തിനീ ജീവിതം”<br />എന്നൊരു പഴയ പാട്ട് അയാളുടെ കൂടെ ഒഴുകി പോകുന്നുണ്ട്<br />ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞ് പോകുന്നുണ്ട്<br /><br />ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോകുന്നവൻ<br />ആത്മാവിലേക്ക് ഒരിക്കലും നോക്കരുതെന്ന്<br />ആത്മാർത്ഥമായി അവൻ പറഞ്ഞ തലേദിവസത്തെക്കുറിച്ചാണ്<br />ആത്മാർത്ഥമായും ഞാൻ അപ്പോൾ ആലോചിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നത്<br /><br />ആത്മാവിലേക്ക് എപ്പോഴും നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവന്റെ പരാജയം എന്ന എന്റെ ആത്മകഥ<br />ആത്മാർത്ഥമായും അന്നു മുതലാണ് ഞാൻ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-904405426763121518?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-31638390053983124962011-11-21T17:59:00.001+05:302012-03-09T20:03:24.128+05:30പച്ചയും ചുവപ്പും രണ്ടു നിറങ്ങളല്ല /ഒരു ടിബറ്റൻ നാടോടി(യ) കഥ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />വന്മതിലുകളുടെ തടസ്സങ്ങളില്ലാത്ത സൗഹൃദം<br />എന്ന് ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്താൻ<br />സാദ്ധ്യതയുള്ള ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ നിറവിലാണ്<br />ഇന്ത്യാ ചീന ഭായി ഭായി എന്നൊരു കോലത്തിലല്ലാതെ<br />രണ്ടുപേർ കൂർത്ത കൂർത്ത മൂർച്ചകളിൽ<br />പ്ളാസ്റ്റിക്ക് പൂക്കൾ വിരിയിക്കുന്നവരുടെ ദേശത്തിൽ<br /><div><br /></div><br /><div>ഇന്ത്യയിലെ നനഞ്ഞ എന്റെ കുട്ടിക്കാലങ്ങൾ</div>ഞാനവന് കൊടുക്കുമ്പോൾ<br />അവനെനിക്ക് തിരിച്ച് തരാറുണ്ട്<br />ചൈനയിലെ അവന്റെ കൂട്ടിലടച്ച പക്ഷിയുടെ കാലങ്ങൾ,<br />ഇപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ<br />അനേകം പക്ഷികളുടെ കൊഴിഞ്ഞ തൂവലുകൾ<br />തൊലിയുരിക്കപ്പെട്ട ടിബറ്റിന്റെ ഇറച്ചിക്കഷ്ണങ്ങൾ<br /><br />അവന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ പോകുമ്പോൾ<br />ശൈത്യകാല നാടുകളിലെ<br />ശരൽക്കാലങ്ങളിൽ എന്നപോലെ,<br /><br /> വിഷാദത്തിന്റെ<br /> ഒരു ഉദ്യാനത്തിലാണ്<br /> നമ്മളിപ്പോൾ<br /><br />മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരൊറ്റ ഋതുവിന്റെ ഈ നിറവുകളിൽ<br />എങ്ങനെയാണ് നീ മടുപ്പിന്റെ ഒരു വേലി ചാടിക്കടക്കുന്നതെന്ന്<br />ഏത് വാക്കിന്റെ അർത്ഥമില്ലായ്മയാണ് നീ<br />എന്നൊക്കെ വെയിൽക്കാലങ്ങളിലേക്കുള്ള<br />എന്റെ പരിശ്രമങ്ങൾ<br />പ്ളാസ്റ്റിക് പൂക്കൾ പൂത്തുലയുന്ന ദേശത്തിൽ<br /><div><br /></div><div><br /></div><div>“എല്ലാ കടലുകൾക്കും ഒരു തീരമുണ്ട്,</div>മടുപ്പ് എന്നത് ഒരു കടലാണെങ്കിൽ തീരം അതിന്റെ വിപരീതമാണ്<br />ആ കടലിലെ യാനത്തിലെ യാത്രക്കാരനാണ് ഞാനെങ്കിൽ<br />തീരമെവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്ത അർത്ഥമില്ലാത്ത<br />ഒരു യാത്രയാണ് എന്റെ ജലയാത്രയെങ്കിൽ<br />അർത്ഥങ്ങളുടെ വ്യർത്ഥത, എന്റെ സുഹ്രുത്തെ,<br />നീ അറിയാതെ പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?<br />അർത്ഥങ്ങളറിയാത്തവനോട്<br />അർത്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ചൊന്നും പെയ്യരുത്<br />നാനാർത്ഥങ്ങളില്ലാത്തവരുടെ അനർത്ഥങ്ങളാകുമത്”<br /><div><br /></div><br /> നമ്മളിപ്പോൾ<br /> ഒരു ദ്വീപിലാണ്<br /> മഴ നനയുകയാണ്<br /><br />“ഇരുമ്പുവാതിലുകളിലെ ചിത്രപ്പണികളിൽ മാത്രമാണ്<br />അൽപ്പമെങ്കിലും വ്യത്യാസമുള്ളത്<br />ചുവന്ന ചായമടിച്ച മതിലുകൾക്കും<br />പച്ച ചായമടിച്ച മതിലുകൾക്കുമിടയിൽ<br />കൊഴിഞ്ഞ് വീണ തൂവലുകൾ<br />എന്ന് ഞാൻ എന്റെ ആത്മകഥക്ക് പേരിടും...“<br /><br /> ശരൽക്കാലത്തെ<br /> മഴയായി<br /> നമ്മളിലേക്ക്<br /> പെയ്യുന്നത്<br /> കെട്ടുപൊട്ടിച്ച<br /> ഒരു മേഘമല്ല<br /> ആഘാതങ്ങളിൽ മുറിഞ്ഞ് ചിതറിയ സംഘാതം<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-3163839005398312496?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-27914411632493353272011-11-04T03:20:00.000+05:302011-11-22T01:01:49.410+05:30അതിശയോക്തിയുടെ ഉക്തികൾ അല്ലെന്നോർക്കണം<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />(1) ചില ദൃശ്യങ്ങളിൽ<br /><br /><br />‘എനിക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പോൾ<br />ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സൂര്യനെ’<br />എന്നൊക്കെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു പറഞ്ഞുവരുന്നത്<br />എന്ന് പറഞ്ഞ് വരുന്നതിനെ തിരുത്താനെന്നോണം<br />ഞാൻ കടലിലേക്ക് നോക്കി,<br />നോക്കി നോക്കിയങ്ങനെ കടലിലേക്ക്<br />അപ്പോൾ മറുകടലിലേക്ക് ഉച്ച കഴിഞ്ഞ സൂര്യൻ<br />ഉച്ചക്ക് ശേഷമുള്ള കടൽതീരം, ഞാൻ, അയാൾ, നമുക്കിടയിൽ കാറ്റ്<br /><br />അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അത് തോന്നിയതാണ്<br />എന്ന് കടല്ക്കരയിൽ വെച്ച്,<br />കുറേക്കൂടി കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ<br />കടൽതീരത്തെ ‘സഹാറ’യിൽ വെച്ച്<br />അയാളെ തിരുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളിൽ അയാളെ ക്ഷണിച്ച്...<br /><br />ഇതിനിടയിൽ വന്നെത്തിക്കഴിഞ്ഞ<br />വീര്യമേറിയ വീര്യനെ വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br />അയാൾ...<br />ഏത് കാലത്ത് നിന്നാകണം<br />ഏതോ കാലത്ത് നിന്നാകണം<br />പ്രാചീനമായ ഏതോ ഒരു തുറമുഖത്തിന്റെ ഗന്ധം<br />അയാളിൽനിന്ന് പ്രസരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്<br />പ്രാസമില്ലാത്ത ഒരു കവിതയെ<br />ഓർമ്മയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന നേരത്തിൽ തന്നെയാണ്<br />വൃത്തമോചിത കവിതയാണ് ഞാൻ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്<br />എന്ന വായനയുടെ ഒരു തിരിച്ചറിവിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുമ്പോഴാണ്<br />സംസാരതെരുവിലെ ഒരു തിരിവിൽ വെച്ച്,<br />‘എനിക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പോൾ<br />ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സൂര്യനെ’<br /><br />എന്ന ആദ്യവരിയിലേക്ക് പോകാനുള്ള അയാളുടെ ശ്രമങ്ങളെ<br />തീഷ്ണമായി തടുക്കാനുള്ള എന്റെ ശ്രമങ്ങളെ<br />അതിതീഷ്ണമായി മറുതടുക്കലിൽ ആഞ്ഞുവലിച്ചുകുടിച്ചു ചിറിതുടച്ച്<br /><br />(2) മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന പ(ച്ച)ശ്ചാത്ത(ത)ലങ്ങളിൽ<br /><br />സൂര്യപ്രകാശം നനഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ<br />നനയുന്നവള/ൻ<br />ഏത് കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്<br />ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതിന്റെ<br />കുളിരാണ് നമ്മൾ എന്ന്<br />ആരും സൂര്യനെ വായിക്കാത്തതുപോലെ<br />സൂര്യനുള്ളിലെ എരിയലുകൾ പുകയലുകൾ<br />വലിയ വലിയ വെയിൽ കൊണ്ട് ആ വലിയ ഗോളം<br />കടലിലേക്ക് അതിന്റെ അവസാനത്തെ തലയും മുങ്ങുമ്പോൾ<br />പാവം!<br />എന്നൊരു രണ്ടക്ഷരത്തിൽ<br />ശവമടക്ക് കഴിഞ്ഞ് കടൽതീരത്ത്നിന്ന് തിരിച്ചു പോകുന്നു<br />നനഞ്ഞവർ നനഞ്ഞ് കുളിർത്തവർ<br /><br />നനഞ്ഞവരിൽ കണ്ണുകൾ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് നില്ക്കെ<br />തിരിച്ചു പോകുന്നവരെ തുറിച്ചു നോക്കരുത്<br />നമ്മളെന്തിനാണ് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കീറിക്കളിക്കുന്നത്,<br /><br />എന്ന് അവസാനത്തെ കോപ്പയും വലിച്ച്കുടിച്ച് ചിറി തുടച്ച്<br />ആ വലിയ ഗോളം, അതിന്റെ അവസാനത്തെ കഷ്ണവും<br />കടലിലേക്ക് മുങ്ങിപോകുമ്പോൾ...<br /><br />(3) വീണ്ടും ‘സഹാറ'യിൽ അവിടുത്തെ ദൃശ്യങ്ങളിൽ<br /><br />നമുക്കഭിമുഖമായിരുന്ന<br />നമ്മളറിയാതിരുന്ന മൂന്നാമതൊരാൾ<br />വിജനമായ കടലിലേക്ക്,<br /><br />അത്യധികം വിഷാദത്തോടെ<br />വിജനമായ കടലിലേക്ക് നോക്കി നോക്കിയങ്ങനെ<br />താഴ്ന്ന മന്ദ്രസ്ഥായിൽ<br />നാട്ടിൽ പാർക്കാത്ത ഇന്ത്യക്കാരൻ എന്ന്<br />ആറ്റൂരിനെ വായിക്കാനുള്ള ചില ശ്രമങ്ങളിൽ...<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-2791441163249335327?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-71704211184203836442011-10-23T15:08:00.000+05:302011-11-22T01:02:41.859+05:30ആത്മരതിസരിത്തിൻ ചലങ്ങൾ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />_____________________________________<br />തിരശ്ശീല പൊങ്ങുമ്പോൾ<br />ഒരാൾ ഒരു പുസ്തകം മറിച്ചു നോക്കുന്നതിന്റെ<br />നോവിക്കാത്ത ഒരു നോട്ടം പോലെ<br />നോക്കെത്താ ദൂരത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നത്പോലെ<br /><br />ഇപ്പോൾ അയാൾ വായനയിലാണ്<br />വരികളിലൂടെ യാത്ര പോകുന്നതിന്റെ നിശ്ശബ്ദത<br /><br />ഇപ്പോൾ അയാൾ ഒരാളുടെ<br />കുന്നുകളിലൂടെ കയറുകയാണ്<br /><br />ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ<br />ഒരു തീവണ്ടി ഇരുട്ടിനെ പിളർത്തി<br />ഒരു തീവണ്ടിയുടെ താളത്തിൽ<br />ഒരു തീവണ്ടിയെപ്പോലെ<br />ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തീവണ്ടി<br /><br />ദൃശ്യങ്ങൾ മറിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു പോകുന്നു<br />ഒരു ശീതകാല സന്ധ്യയിൽ<br />ചലിക്കുന്ന ഒരു ഭോജനശാലയിൽ<br />നമ്മൾ അവരെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു<br /><br />അപ്പോഴത്തെ ഒരു ദൃശ്യം ഇങ്ങനെയാണ്:<br /><br />ഒരു ചില്ലു കോപ്പക്ക് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും<br />രണ്ടുപേർ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ<br />എണ്ണയോ ചായയോ ഇല്ലാത്ത ഒരു ചിത്രം<br />കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും ചുവരിൽ തൂങ്ങിയാടുന്നു<br /><br />പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിൽ ശ്ളീം! എന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ട്<br />നമ്മൾ ഞെട്ടുന്നു ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്നു<br />ഇരുട്ടിലൂടെ ആരൊക്കെയോ ഓടിപ്പോകുന്നതിന്റെ<br />കനത്ത കാലടിശബ്ദങ്ങൾ<br />നമ്മുടെ ചെവികൾ കൂടി കൊണ്ടുപോകുന്നതിന്റെ<br />മുറിഞ്ഞു പിളരുന്ന വേദന<br /><br />എന്തുമാതിരി നിരാശാഭരിതവും വേദനാജനകവുമാണ്<br />നമ്മുടെയൊക്കെ യാത്രയെന്ന്<br />ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് പടികയറുമ്പോൾ<br /><br />എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ചെമ്പരത്തിയുടെ നിറങ്ങളിൽ<br />ഒരു ചില്ലിന്റെ കൂർത്ത കഷ്ണം<br />ഒരു ചില്ലു കോപ്പക്ക് അപ്പുറത്തിരുന്നവന്റെ കണ്ണുകളിൽ...<br /><br />ഇപ്പോൾ<br />ചുവർ നിറയെ കോമരം തുള്ളുന്ന ചെമ്പരത്തി പൂക്കൾ!<br />ചിതറിതെറിച്ച ചില്ലക്ഷരങ്ങളുടെ ചില്ലുകൾ!<br /><br />കണ്ണേ മടങ്ങുക...!<br /><br />വായനക്കാരൻ<br />വീണപൂവ്<br />മടക്കിവെക്കുന്നു<br /><br />പുറംചട്ടയിലെ<br />തണുത്തുറഞ്ഞ ഏകാന്തതയിൽ<br />പ്രസാധകരെ വായിക്കുന്നു :<br /><br />Autobiography<br />Printed at: Hameed & Nafeesa Printers<br />Rights: unreserved<br />Publishers: God publications<br />Eternal Road,<br />Price: 0 Rupees<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-7170421118420383644?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-80948045448995789842011-10-16T19:07:00.000+05:302011-10-16T20:05:14.974+05:30നവംബറിൽ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /> <span class="Apple-style-span" style="color: red;">നവംബറിൽ </span><br /> _____________________ <br /> <br /> വിരസമായ നേരങ്ങളെ<br /> എങ്ങനെ മറികടക്കാം<br /> എന്ന ചില ശ്രമങ്ങളിൽ<br /> <br /> (1)<br /><br />അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിലെ മദ്ധ്യധരണ്യാഴിയിലെ കനത്ത മൗനം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോഴാകണം<br />എന്റെ മദ്ധ്യപൗരസ്ത്യദേശത്ത് നിന്ന് പറന്നു പൊങ്ങിയ വിമാനം അമർന്ന് പതിച്ചത്<br /><br />നമുക്കിടയിൽ മൗനം....,<br /><br />ഒരു ബ്രഹ്മചാരിയുടെ ഹിമഗിരിയിൽനിന്നും,<br />പൊങ്ങിയിട്ടും വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലൊ എന്നൊരു ഏകാന്തതയിൽ<br />താഴോട്ട് നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു ലിംഗം പോലെ<br />മൗനം എനിക്കും അവൾക്കുമിടയിൽ<br /><br />രണ്ടു പേരെ രണ്ടു ശ്മശാനങ്ങളിൽ അടക്കാനുള്ള സമയത്തിന്റെ<br />ആ സമയത്തിന് അരികെ നൂറിലൊരു സെക്കന്റിന്റെ ഇപ്പുറത്ത്നിന്ന്<br />നിശ്ചലമായ ഒരു കുളത്തിലേക്ക് ഒരു കൈയ്യിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ഒരു കല്ല് <br />നിശ്ചലമായ ആ കുളത്തെ വലിയൊരു ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന്<br />വാചാലതയുടെ വിരിഞ്ഞ് വിരിഞ്ഞ് വശങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്ന<br />മോചനത്തിന്റെ മനോഹാരിതയിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു പോകുന്നത്പോലെ<br />വരൂ നമുക്കൊരു കാപ്പി കുടിച്ച് വരാം എന്ന അവളുടെ വാക്കുകൾ<br />നമുക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ ശൈത്യകാലത്തെ കബറടക്കം ചെയ്ത്<br />ആ ശ്മശാനത്തിന്റെ അത്രയേറെ വീതിയില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച<br />വശങ്ങളുടെ വഴിയിലൂടെ പടികളിറങ്ങി...<br /><br />മട്ടുപ്പാവിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിദൂര ദൃശ്യത്തിൽ<br />നിരനിരയായ ആര്യവേപ്പുകളുടെ വസന്തത്തിൽ<br />നവംബറിലെ അവസാന ആഴ്ച്ചകളിലെ നേരിയ മൂടൽമഞ്ഞിൽ<br />രണ്ടുപേർ നടന്നു പോകുന്ന ചലനങ്ങൾ കാഴ്ച്ചകൾ<br />ഏത് ചിത്രകാരന്റേതാണ് ഈ ചിത്രമെന്ന്<br />ചില കണ്ണുകൾ ചില അതിശയങ്ങളിൽ<br />ചില ചുമരുകളിൽ എന്നപോലെ...<br /><br /> *** <br /> പാതിരാ നേരത്ത്<br /> വീഞ്ഞുകൾ വിൽക്കുന്ന<br /> ഒരു കാപ്പിക്കടയിൽ<br /><br /> (2)<br /><br />കാപ്പിക്കടക്ക് അരികിലായി അവിടവിടെ ചിതറിതെറിച്ച് ചില യൗവ്വനങ്ങൾ<br /><div>അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പുളഞ്ഞുപോയ മിന്നൽ</div>എന്നിൽ ഇടിവെട്ടി തീർത്ത സംശയം<br />എന്തിനാണ് ഇത്രയേറെ മിന്നൽ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ?<br /><br />God's own country-യിലെ വിശുദ്ധമായ നിലങ്ങളിൽനിന്ന്<br />എത്രയായിരം കാതങ്ങളകലെയാണ് ഓമനേ നമ്മളെന്ന<br />എന്റെ മഴപെയ്ത്തിനെ ഒരു കുട കൊണ്ട് തടുത്ത്<br />കാക്കനാട്ടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് കുടഞ്ഞ് തെറിച്ച്<br />ഹൃദയം തുറന്ന് ചിരിച്ച്<br />പാതിരാ നേരത്ത് ഒരു കാപ്പിക്കടയിൽ നമ്മൾ<br /><br />പ്രാചീനമായ ശിൽപ്പങ്ങളെ കാത്ത്പോരുന്ന കാഴ്ച്ചഭവനങ്ങളെ<br />ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്ന അതിന്റെ അകങ്ങൾ<br />ബീഥോവന്റെ ഒൻപതാമത്തെ രാഗധാര ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്നു<br />അർവ്വാചീനമായ ശിൽപ്പങ്ങൾപോലെ<br />അതിനകത്തെ മനുഷ്യർ അവരുടെ അടക്കം പറച്ചിലുകൾ<br /><br />ഒരു ഇരുണ്ടമൂലയിൽ വേറൊരു ശിൽപ്പങ്ങളായി<br />രണ്ട് കാറ്റലോണിയൻ വീഞ്ഞിന് നിർദ്ദേശം കൊടുത്ത്<br />ഒരു വെള്ള മാൾബൊറോക്ക് തീ കൊളുത്തി ഒരു പെണ്ണും<br />ഒരു ഹവാന ചുരുട്ടിന് തീകൊളുത്തി ഒരു ആണും<br />നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു ആനന്ദത്തെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളിൽ<br />രണ്ടുപേർ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br /><br />വേറൊരു ഇരുണ്ട മൂലയിൽ രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങളുടെ<br />ഗാഢമായ ചുംബനങ്ങളുടെ അരികു ദൃശ്യങ്ങൾ, അതിന്റെ ആനന്ദങ്ങൾ<br /><br />ഓ! പെൺഗികൾ...<br /><br />എന്ന് lesbian എന്ന വാക്കിനെ എന്റെ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്ത്<br />വരാനിരിക്കുന്ന വീഞ്ഞിനെ കാത്ത്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br /><br />അത്ര വിദൂരമല്ലാത്ത ഒരു ദൃശ്യം നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ<br /><br />അത് രണ്ട് ആണുങ്ങളുടെ അഹൃദ്യമായ ചുംബനങ്ങളുടെ<br />ആവർത്തനവിരസമായ ദൃശ്യങ്ങളുടെ അവർണ്ണാത്മകമായ ചില ചിത്രങ്ങൾ<br /><br />(ചിത്രങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ട ചുമരിന് നേരേ എതിർവശത്തെ<br />ചുമരുകൾ പോലെ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിപ്പോൾ)<br /><br />ഓ! ആൺഗികൾ...<br /><br />എന്ന് gay എന്ന വാക്കിനെ എന്റെ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്ത്<br />അപ്പോഴേക്കും വന്ന് കഴിഞ്ഞ വീഞ്ഞിനെ ചുംബിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br />സമയമായി എന്ന് വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വേർപാടിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്<br />അവളുടെ കൈതണ്ടയിലെ സമയസൂചികയിലേക്ക്<br />അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇടക്കിടെ സന്ദർശിച്ച്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br />തിരിച്ചുവന്ന് കൊണ്ടിരുന്ന ആനന്ദത്തെ അവിടെതന്നെ കബറടക്കം ചെയ്ത്...,<br /><br />അകലേ അകലെയുള്ള ഒരു മട്ടുപ്പാവിൽനിന്ന് കാണുമ്പോൾ<br />ല്യൂയി ബ്യുനുവലിന്റെ ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിലെന്നപോലെ<br />രണ്ടുപേർ കൈകളിൽ കൈകോർത്ത് നടന്നുപോകുന്നതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ<br />നവംബറിലെ നേരിയ മഞ്ഞിൻപാളികൾ,<br />നിരനിരയായ ആര്യവേപ്പിന്റെ വസന്തങ്ങൾ,<br />പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിശ്ശബ്ദതയുടെ നിസ്തുല സംഗീതം<br />ഇപ്പോൾ മട്ടുപ്പാവിലെ കണ്ണുകളിൽ<br />തീവണ്ടിശാലയുടെ പടികൾ കയറുന്ന രണ്ടുപേർ<br /><br /> ***<br /><br /> പാതിരാനേരത്ത്<br /> ഒരു സ്ത്രീ ഒറ്റക്ക് തീവണ്ടിയിൽ<br /> തികച്ചും വിദൂരമായ ഒരു യാത്രക്ക്<br /><br /> (3)<br /><br />വണ്ടി കയറാൻ നേരത്താണ് അവൾക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണം വാങ്ങിയില്ലല്ലോ<br />എന്നൊരു മറവിയിലേക്ക് അവൾ ഓർമ്മയെ തെളിച്ചു കൊണ്ടുപോയത്<br />വാങ്ങി വരുമ്പോഴേക്കും വണ്ടി പുറപ്പെട്ടു പോകുമല്ലോ<br />എന്നൊരു ആശങ്കയിൽ ഒരാൾ ശങ്കിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ,<br /><br />ഇത് God's own country-യിലെ തീവണ്ടിയിലെ യാത്രയല്ലല്ലോ<br />തിരിച്ചുവരാതിരിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതകൾ തീരേയില്ലല്ലോ<br />മാനസികരോഗികളുടെ രാജ്യം വളരെ വിദൂരത്തല്ലേ<br />ഇത് വേറൊരു രാജ്യമല്ലേ വേറൊരു ഭാഷയല്ലേ<br />എന്നൊക്കെയുള്ള ഒരു ആനന്ദത്തിൽ ഒരു പെണ്ണ് കൈവീശി കൈവീശി...,<br />ഒരു തീവണ്ടി അകന്ന് അകന്ന് പോകുമ്പോൾ<br />എതിർവശത്തെ നിരത്തിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ച്ചയിൽ, ഒരാൾ<br />തീവണ്ടിശാലയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ<br />അസാധാരണം എന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത സാധാരണ കാഴ്ച്ചകൾ<br /><br /> ***<br /> <br /> ഏകാകിയുടെ<br /> ഇനിയുള്ള ദിനങ്ങൾ<br /><br /> (4)<br /><br />നവംബർ മാസത്തിലെ അവസാന ദിനങ്ങളിലൊന്ന്<br />മൂടൽ മഞ്ഞിന്റെ നേരിയ പുതപ്പ്<br />ഒരു നഗരത്തെ പുതപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br /><br />വരാനിരിക്കുന്ന മഞ്ഞു മലകളെ എങ്ങനെയാണ് താണ്ടിക്കടന്നു പോവുക<br /><div>ഏത് മറിയം ജമീലയെയാണ്</div>ഏത് മറയാത്ത ജമാലിനെയാണ്<br />പ്രിയതമ വളരെ ദൂരയല്ലേ, ശൈത്യകാലമല്ലേ<br />ആൺഗികളും പെൺഗികളും ഉഭയലിംഗികളും കരക്കടിയുന്ന<br />ആ ഉദ്യാനത്തിൽ വിരിഞ്ഞു വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടാകണം<br />ഇന്നത്തെ രാത്രിയെ സുഗന്ധപൂരിതമാക്കണം,<br /><br />പാതിരാനേരത്ത് വീഞ്ഞുകൾ വിൽക്കുന്ന<br />ആൺഗികളുടെയും പെൺഗികളുടെയും<br />ഉഭയലിംഗികളുടെയും ഉദ്യാനത്തിൽ നിന്ന് <br />കിളിവാതിലിലൂടെ നോക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ<br />നവംബറിന്റെ അവസാന ദിനങ്ങളിലൊന്ന്<br />മൂടൽമഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പ്, നിരത്ത്, മഹാനഗരം,<br /> <br /> ഏകാന്തതയുടെ നിരത്ത്<br /> മുറിച്ച് കടക്കാനുള്ള<br /> ശ്രമങ്ങളിൽ<br /> ഒരാൾ,<br /> <br /> ഏകാകിയായ ഒരാൾ...<br /> ***<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-8094804544899578984?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-31075104348409356952011-10-01T00:51:00.000+05:302011-10-05T03:10:31.976+05:30ദാമ്പത്യമോചനത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന്, അതിന്റെ പിറ്റേന്ന്...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />യുദ്ധത്തിന് ശേഷം<br />തലേന്ന് മഴ പെയ്ത പ്രഭാതം പോലെ<br />എന്തുമാതിരി സ്വസ്ഥമാണു് അതിരുകൾ<br /><br />തിരിച്ചു കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്<br />പെൻഗ്വിനുകൾക്ക് അതിന്റെ മഞ്ഞുകാലങ്ങൾ<br /><br />തീകുണ്ഠം<br />ആദിമശൈത്യത്തിലേക്ക് പോകുന്ന യാത്രകൾ<br />ഏതൊന്നിന്റെയും ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത<br />നീണ്ട യാത്രയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു<br /><br />വാക്കുകൾ<br />മൗനത്തിന്റെ അഞ്ജാത ദേശങ്ങളിലേക്ക്<br />പോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ,<br /><br />ആറ്റൻബറോയുടെ ഗാന്ധിയിൽ<br />നമ്മൾ കണ്ട വിഭജനാനന്തരമുള്ള യാത്രകൾ...,<br /><br /> നമ്മുടെ മനസ്സ്,<br /> ഇപ്പോൾ<br /> ഒരു തിരശ്ശീലയാണ്<br /><div><br /></div>മങ്ങി മങ്ങി മറന്നിരുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ<br />തെളിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്<br /><br /> നമ്മുടെ മനസ്സ്,<br /> ഇപ്പോൾ<br /> കുരിശുകളുടെ<br /> ഒരു ആലയമാണ്,<br /><div><br /></div>ആരുടെ കണ്ണുകളുടെ കിഴക്കിലും<br />വെള്ള കീറിയതായി<br />ഒരു ആകാശവും മൗനം ഭഞ്ജിച്ചില്ല<br /><br />കഴുകി വെടിപ്പാക്കപ്പെട്ട അതിരുകളിൽ<br />ഒരു തുള്ളിചോര ഒഴുകാതെ നിന്നത്,<br /><br />ഭൂമിയുടെ വിണ്ടുകീറിയ മുറിവിലേക്ക്<br />ഒരു നിലവിളി വീണു പോയത്,<br /><br />ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും<br />ഇടയിലെ മണ്ണടരുകളിൽ<br />അവ അനാഥമായി മുറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്...<br /><br />ആരുടെ കണ്ണുകളുടെ കിഴക്കിലും<br />വെള്ള കീറുകയില്ല,<br /><br />നിശ്ശബ്ദമായി<br />രണ്ടു രാഷ്ട്രങ്ങൾ<br />പിന്നെയും<br />പിന്നെയും<br />മുറിഞ്ഞു തീരുന്നത്...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-3107510434840935695?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-72013674707067390552011-09-13T15:06:00.013+05:302012-03-02T14:40:45.019+05:30ഒരു തീവണ്ടിക്ക് അനേകം തീവണ്ടിത്താവളങ്ങൾ കടന്നു പോകേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ഏതെങ്കിലും കാലത്ത് തിരിച്ചറിയേണ്ടതില്ലേ ഈ യാത്രക്കാർ...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--GPoI2EWVKU/T1COSWCatEI/AAAAAAAAAMQ/KT2V9va-XRw/s1600/abstract27.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/--GPoI2EWVKU/T1COSWCatEI/AAAAAAAAAMQ/KT2V9va-XRw/s320/abstract27.jpg" width="320" /></a></div><br />എപ്പോഴും പഴയ കണ്ണട വെച്ച് വായിക്കുന്നത് കൊണ്ടുള്ള ദുരന്തങ്ങൾ<br />എന്നൊരു തലക്കെട്ടിൽ മലയാളത്തിലെ നിരൂപകരെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്<br /><br />അപ്പോൾ,<br /><br />അപ്പോഴല്ലേ കണ്ണുടക്കിപോയത് ആ പഴയ കണ്ണടകളിൽ...<br /><br />പതിവിലേറെ പഴയതായ ആ പഴയ കണ്ണടകൾ<br />കണ്ണടകൾക്ക് പിറകിലെ കണ്ണുകൾ കണ്ണുടക്കി കിടക്കുന്നത്<br />കൊഴിഞ്ഞുപോയ കഴിഞ്ഞ ഏതോ നൂറ്റാണ്ടിലാണെന്നും<br />ആ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ അരിച്ചരിച്ച് വരുന്ന ഇത്തിരിമാത്രം ഇത്തിരിയായ നേരിയ വെളിച്ചത്തിലൂടെയാണ്<br />വർത്തമാനകാലം വർത്തമാനപത്രം വായിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ<br />അവർ വായിച്ച്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നും...<br /><br /> -അപ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഇങ്ങനെയാണ്:-<br /><br />നിറയെ വെള്ളമുള്ള കുളത്തിൽ ഒരാൾ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലും<br />അയാൾ, വെള്ളമെവിടെയെന്ന് വെള്ളമടിച്ച ഒരാൾ വിളിച്ചു പറയുന്നത്പോലെ,<br /><br /> വീണ്ടും നമ്മൾ ആ കണ്ണടകളിലേക്ക്,<br /><br /> അങ്ങനെയല്ലല്ലോ,<br /> അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ<br /> ആ കണ്ണുകളിലേക്ക്<br /><br />കാശിയിലേക്കോ കൈലാസത്തിലേക്കോ പോകുന്ന കാര്യത്തോടെ<br />തീർത്ഥാടന സമാനമായ എന്നൊക്കെ നമുക്ക് തോന്നുന്ന<br />വിശുദ്ധസ്ഥലികളിലേക്കുള്ള, എന്ന് നമുക്ക് പിന്നെയും തോന്നുന്ന <br />തീർത്ഥാടന സമാനമായ എന്നൊക്കെ നമുക്ക് വീണ്ടും തോന്നുന്ന<br />കാശിയിലേക്കോ കൈലാസത്തിലേക്കോ എന്ന പോലെ<br />വീണ്ടും നമ്മൾ ആ പഴയ കണ്ണടകളിലേക്ക്<br />കണ്ണടകൾക്ക് പിറകിലെ കണ്ണുകളിലേക്ക്<br />കണ്ണടച്ച് പിടിച്ച്<br />വലിയൊരു നദിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എന്നപോലെ<br />എന്നാലും,<br /><br />എന്നാലും....., <br />ആ തീർത്ഥയാത്ര...<br /><br />പുറപ്പെട്ടു പോകുമ്പോഴാണ് പ്രതീക്ഷിച്ച പ്രതീക്ഷകൾ<br />പതിരുകളിൽ എന്നൊരു പരിഭവത്തിൽ നമ്മൾ,<br /><br />നമ്മളായി നമ്മുടെ പാടായി അവരുടെ കാടായി എന്നൊരു കാട്ടിൽ നിന്ന്<br />നമ്മൾ തിരിച്ചു നടക്കാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളിൽ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ<br />കണ്ടത് കഥിക്കാതിരിക്കുന്നതെന്തിന് എന്നൊരു ചിന്തയിൽ നമ്മൾ,<br /><br />അപ്പോഴാണ് കാറിതുപ്പിയതുപോലെ മെഴുകുകൾ കണ്ണടകളിൽ<br />എത്ര നൂറ്റാണ്ടുകളായിട്ടുണ്ടാകണം ദൈവമേ എന്ന്<br />കണ്ണുടക്കി നമ്മൾ കറയുടെ വസന്തകാല കണ്ണുകളിൽ<br /><br />വെറുതെയല്ല തോറ്റുപോകുന്നത് സൂര്യാ സൂര്യാ നിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ<br />എന്ന വെളിപാടുകളിൽ നമ്മൾ നമ്മളിൽ വെള്ളകീറുമ്പോൾ<br /><br />കരിമ്പാറകൾ പിഴിഞ്ഞ് ജലമെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ എത്രയെളുപ്പം എത്രയെളുപ്പം<br />എന്നൊരു കിതപ്പിൽ കൈകളിൽ നിന്ന് തെറിച്ച് വീണ പുതിയ കണ്ണടകൾ...<br /><br />തീർത്ഥയാത്രകളൊക്കെ വ്യർത്ഥയാത്രകളാണോയെന്നൊരു സംശയത്തിൽ<br />നമ്മൾ വിഷമിച്ചു നില്ക്കുമ്പോൾ<br /><br />തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ,<br />എന്തു കാശി എന്തു കൈലാസം മഞ്ഞണിഞ്ഞ കുറേ കൊഞ്ഞാണ ദേശങ്ങൾ<br />എന്നൊരു ഹതാശയിൽ നമ്മൾ തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ<br /><br /><br />പതിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ,<br />ഒരു ലോറി നിറയെ പുതിയ കണ്ണടകൾ ആവശ്യപ്പെട്ട് സാങ്കേതിക കത്തയച്ചാലോ<br />ഭിഷഗ്വര ഭയങ്കരന്മാരെ വരുത്തിയാലോ<br />എന്നൊരു പരിചിന്തയിൽ നമ്മൾ പതിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ<br /><br />അകലേയകലെ,<br />നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ<br /><br />അടിവാരങ്ങളിൽ കുട്ടികൾ<br />ശിൽപ്പങ്ങളുണ്ടാക്കി കളിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ<br />തകർന്നു പോകുന്ന ശിൽപ്പങ്ങൾ<br />പിന്നെയും ശ്രമിക്കുന്ന ശ്രമങ്ങളിൽ<br />ഞാൻ തോറ്റുപോയല്ലോ എന്നൊരു ഹതാശയിൽ<br />ആദിയിൽ ഊതുന്നതിൻ മുൻപുള്ള താനുണ്ടാക്കിയ കളിമൺ പ്രതിമപോലെ<br />ദൈവം,<br />ദൈവം, തന്റെ കസേരയിൽ,<br /><br />ദൈവങ്ങളൊക്കെ പോയി തൂറട്ടെ എന്ന്<br />കുട്ടികളുടെ തപ്പലില്ലാത്ത തപ്തമായ തുപ്പലുകൾ<br />ഊതനിറങ്ങളിൽ ആകാശം<br />ഹാ! നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ ഊതുന്ന കുട്ടികളേ....<br /><br /><br /> ഗുണകഷ്ണം:-<br /><br />ഒരു തീവണ്ടിക്ക്<br />അനേകം തീവണ്ടിത്താവളങ്ങൾ<br />കടന്നു പോകേണ്ടതുണ്ടെന്ന്<br />ഏതെങ്കിലും കാലത്ത്,<br /><br />ഏതെങ്കിലും കാലത്ത്<br />അറിയേണ്ടതില്ലേ,<br />തിരിച്ചറിയേണ്ടതില്ലേ<br />യാത്രക്കാർ<br /><br />ഈ യാത്രക്കാർ<br />വാമനന്മാർ!<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-7201367470706739055?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-50509187565627423312011-09-11T21:34:00.006+05:302011-12-01T22:02:11.122+05:30ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണോ സംശയിക്കേണ്ടത്?<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">____________________________________________________________<br /><br />നീ അങ്ങനെ ആയത്കൊണ്ടല്ലേ ഞാനിങ്ങനെ ആയത്?<br />ഞാനിങ്ങനെ ആയത്കൊണ്ടാണോ നീയങ്ങനെ ആയത്?<br /><div>അങ്ങനെയുമിങ്ങനെയും ആയത്കൊണ്ടാണോ<br />നമ്മൾ നമ്മുടേതായ രണ്ടു വരമ്പുകളിൽ?<br /><div><br /></div><div>ആവിയായി,</div><br /></div>ഏതൊരാളിൽ നിന്നോ ആ ആളിൽ നിന്ന് ആധികൾ പോകുന്നുണ്ട്<br />വേനലവധിക്കാലത്ത് വ്യാധികൾ വന്ന് പെരുകുന്നത് പോലെ<br />വ്യഥിത കാലങ്ങളിൽ വന്ന് പോകുന്ന വധഭീഷണിപോലെ<br />വൃദ്ധരായവർ വൃദ്ധസദനങ്ങളെയോർത്ത്<br />വ്രണിതരായി നീറി നീറി പുകയുന്നത് പോലെ<br /><br />നീറി നീറി എന്നതിന്റെ അർത്ഥം പുകഞ്ഞ് പുകഞ്ഞ് എന്നല്ലേ<br />അപ്പോഴവിടെ ഇരട്ടിപ്പില്ലേ<br />കവിത സൂക്ഷ്മതയുടെ കലയല്ലേ<br />ജീവിതം കലയുടെ സൂക്ഷ്മതയല്ലേ<br />കലയായി സൂക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ<br />കലാപമായി തീരുന്നത് കലഹിച്ച് പിരിയുന്നത്<br /><br />പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന പാലുപോലെ ഓരോരോ ജീവിതങ്ങൾ<br />പിരിഞ്ഞു പോയ പാല് പോലെ ഒഴിവാക്കിക്കളയാനുള്ളതല്ല ജീവിതം <br />എന്ന് മുസ്ല്യാർ നിക്കാഹ് ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നുണ്ട്<br />മുസ്ല്യാരുടെ കയ്യിലിരുന്ന് ഗാന്ധികൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്<br />അറേബ്യായിലെ മതം സുരക്ഷിതമാകുന്നുണ്ട്<br />നമ്മുടെ വാശി ജയിക്കുന്നുണ്ട്<br />ഇത്രയേറെ മിനുസമേറിയ പ്രതലമാണോയെന്ന്<br />അത്യധികം അതിശയം കൂറി രണ്ട് റക‘അത് സുന്നത്ത് നിസ്കരിക്കുന്നുണ്ട്<br /><br />പൊള്ളിതിണർത്ത് ചാടുന്ന ചാട്ടങ്ങൾ<br />ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഓട്ടങ്ങൾ<br />(ആവശ്യമില്ലേ ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ പരിശീലനങ്ങൾ?)<br />റെയിലുകൾ ആകാശം നോക്കി അതേ കിടപ്പ് കിടക്കുന്നുണ്ട്<br />അതേ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് വരുന്ന വണ്ടിക്ക് മുന്നിലേക്ക്<br />പിന്നെയും പിന്നേയും അതേ പഴയ തലകൾ<br />പഴയ കോഴി ബിരിയാണികൾ<br />പഴയ ഒപ്പനകൾ<br />ചന്തി കുലുക്കി<br />കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി പഴയ<br />വീണ്ടും അതേ ഓട്ടങ്ങൾ<br /><br />ഒരിക്കൽ സ്വയം ഹത്യ ചെയ്തവൻ അതുതന്നെ പിന്നെയും ചെയ്യുന്നത്<br />എന്തുകൊണ്ടാണ്?<br />എന്തുകണ്ടാണ്?<br /><div><br /></div><div>എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ</div>ഒന്നിലധികം മനസ്സുള്ള എന്റെ മനസ്സുകളിൽ.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-5050918756562742331?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-9437474327869060652011-08-29T00:42:00.016+05:302011-09-21T15:30:28.523+05:30ഹാ! കടന്നൽക്കൂടുകളുടെ വസന്തങ്ങളിൽ ചിലർ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">_____________________________________________________<br /><br />ഒറ്റക്കാകുന്ന നമ്മളെ തേടി വരുന്നൊരു സംഗീതമുണ്ട്<br />സാന്ദ്രമായ വിജനതയിൽ<br />ഏകാന്തതയുടെ സാക്സോഫോൺ വായിക്കുമ്പോൾ വരുന്നൊരു ഗീതമാണത്<br />ഹാ! നിശ്ശബ്ദതയുടെ സംഗീതം<br /><br />നിശ്ശബ്ദതയുടെ സംഗീതങ്ങളെ പേടിച്ചിരുന്നു ഒരാൾ<br />ഓ, വിൻസെന്റ്..., പേക്കിനാവ് പോലെ നിശ്ശബ്ദമായ ചോളവയലുകൾ<br /><br />നിറയെ നിറങ്ങളിൽ മുങ്ങിയ ബ്രഷ് കൊണ്ട്<br />ഏകാന്തതയുടെ നദികൾ നീ തുഴഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ<br />പൊട്ടിപ്പിളർന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട്<br />തുഴഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട് ഒരാൾ,<br />ഹാ! നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ മരുഭൂമിയുടെ സംഗീതം?<br /><br />നമ്മൾ രണ്ടു കാലങ്ങളിൽ രണ്ടു ലോകങ്ങളിൽ രണ്ടനുഭവങ്ങളിൽ<br />ജീവിച്ചു മരിച്ചു പോയവർ<br />നീ മണ്ണിനടിയിലാണ് ഞാൻ മണ്ണിന് മുകളിലാണ്<br />മൃതമായ രണ്ടു ദേഹങ്ങൾ പുഴുക്കൾ തിമിർത്താടിയ തെരുവുകൾ<br />ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ അനുഭവങ്ങളുടെ രണ്ടു രാജ്യങ്ങൾ<br /><br />ഓ! ദൈവത്തിന്റെ ചുംബനമേറ്റ വിരലുകൾ<br />മാന്ത്രിക നിറങ്ങളുടെ കടലുകൾ നീന്തി നീന്തി പോകുന്ന നീന്തലുകൾ<br />അതുകണ്ട് നീന്തലറിയാത്തവന്റെ ആന്തലുകൾ<br />പ്രാന്തവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവന്റെ അന്തംകെട്ട് നിൽക്കലുകൾ,<br />നിറങ്ങൾ ആടിതിമർക്കുന്ന കടലുകൾക്ക് അപ്പുറത്ത് നിറങ്ങളില്ലായ്മയുടെ തീരങ്ങൾ<br />അനുരൂപ കടൽകാക്കൾ പറന്നു പറന്നു പോകുന്ന തീരങ്ങൾ<br /><br />നിശ്ശബ്ദതയുടെ സംഗീതം നമ്മൾ ഒറ്റയായി ശ്രവിക്കുമ്പോൾ<br />നമ്മളെന്തിനാണ് ചിത്തരോഗാശുപത്രിയിലെ വാതിലുകളിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്<br />ആരുമെന്താണ് നമ്മുടെ വാതിലുകൾ തുറന്നു നോക്കാത്തത്<br />നമ്മുടെ ഉള്ളിലൂടെ ആരും പോകാത്തത് എന്താണ്<br />പുറമേ നിന്ന് കാണുമ്പോൾ വലിയ താഴിട്ട് പൂട്ടിയ രണ്ട് കെട്ടിടങ്ങൾ<br /><br />വിരൽ സ്പർശമേറ്റാൽ പൊളിഞ്ഞു പോകുന്ന വാതിലുകളുള്ളവർ<br />ആരും തള്ളി നോക്കാതിരുന്ന വാതിലുകൾ<br />തുരുമ്പ് തിന്നു തീർക്കുന്ന വിജാഗിരികൾ<br />പുറം പൂശുകളിൽ വീശിപ്പോകുന്ന കാറ്റുകൾ<br />ദുർഗ്ഗമമായ വഴികളാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന പിന്തിരിയലുകൾ<br />ഒറ്റക്കാകുന്ന നീറ്റലുകൾ,<br />ഒരൊറ്റ ഋതുവിന്റെ ചുംബനത്തിൽ മുറിഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു തീരുന്ന മുറിവുകൾ<br /><br />അകം കാടുകളിലേക്ക് പറന്നു പോകുന്ന ഒച്ചകളുടെ പക്ഷികൾ<br />അഗാധമായ ഉൾപ്പിരിവുകളിൽ രൂപം മാറി പറക്കുന്നു<br />ആയിരമായിരം പക്ഷികളുടെ ചിറകടികൾ<br />എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത കിളികളുടെ നിലവിളികൾ<br />ഇരുണ്ട ഇടുക്കങ്ങളിൽ നിന്ന് ആകാശം തേടിപ്പോകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ കിരാതമായ ഇരമ്പങ്ങൾ<br />മുടി പറിച്ച് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് നിർത്താതെ ഓടുന്ന ഓട്ടങ്ങൾ<br />ഓട്ട വീണ നൗകകളിൽ<br />വിചിത്രമായ ചിറകുകൾ വഹിക്കുന്നതിന്റെ വൈചിത്ര്യമേറിയ യാത്രകൾ<br />വെറി മുറുകിയ മാത്രാധിക യാത്രകളുടെ അനിർവചനീയ ചിത്രങ്ങൾ<br />ഉൾപിരിവുകളിൽ യാത്രകളുടെ അനിശ്ശബ്ദ വസന്തങ്ങൾ<br /><div>* * * * *</div><div>നിശ്ശബ്ദതയുടെ സംഗീത കച്ചേരികൾ പുറത്ത് അലയടിക്കുമ്പോൾ</div>അത് കേൾക്കാൻ കഴിയാതെ രണ്ട് ബധിരന്മാർ ഉള്ളിൽ നിലവിളിച്ച്<br />തങ്ങൾക്കുള്ളിലൂടെ ശിരസ്സ് പിളർത്തി ഓടുന്നു<br /><br />ഇരുട്ടിലൂടെ ആരോ ഓടുന്നുണ്ട്<br />മഞ്ഞുവീണ തെരുവുകൾ<br />അനിശ്ശബ്ദതയുടെ ശ്മശാനങ്ങൾ<br />ചീഞ്ഞ പാൽക്കട്ടികളുടെ പാൽക്കടൽ പോലെയുള്ള വസന്തങ്ങൾ<br /><br />എത്രയേറെ ചീഞ്ഞ പാൽക്കട്ടികളുടെ കടലുകൾ താണ്ടിയാണ്<br />എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേ ഞാൻ നിന്റെ അരികിലെത്തിയതെന്ന്<br />നിലക്കാത്ത ചുംബനങ്ങളുടെ നിറങ്ങളേറെ നിറഞ്ഞ ശീൽക്കാരങ്ങൾ<br /><br />കവാടങ്ങളില്ലാത്ത നഗരം പോലെയുള്ളവൾ<br />വാതിലുകളില്ലാത്ത ഭവനം പോലെയുള്ളവൾ<br />തണുത്ത് മരവിച്ചു പോയവർക്ക് അവളൊരു വെയിലിന്റെ വായനയായി<br />ചുട്ടുപൊള്ളി തിണർത്ത് വരുന്നവർക്ക് അവളൊരു മഞ്ഞുകാല രാജ്യമായി<br /><div>ഓ! വിൻസെന്റ്, നിന്റെ ഉഷ്ണകാല മേഖലകളിൽ വീശിപോകുന്ന തണുത്ത വിശുദ്ധമായ സംഗീതം</div><br />ആയിരമായിരം കാട്ടുകടന്നലുകൾ<br />എണ്ണമില്ലാത്ത മൂളലുകളുടെ ഘോഷയാത്രകൾ<br />ഘോഷയാത്രകൾ കടന്നുപോകുന്ന ചെവിത്താരകൾ<br />നമ്മുടെ പേ പിടിച്ച ഓട്ടങ്ങൾ<br />ഓട്ടങ്ങളുടെ ഒടുക്കങ്ങളിൽ നീ എത്തിച്ചേരുന്നു വാതിലുകളില്ലാത്ത നിന്റെ തെരുവിൽ<br />പുറമേനിന്ന് കാണുമ്പോൾ അപശ്രുതികളുടെ ഒരു സംഗീത കച്ചേരി<br /><br />അവസാനത്തെ പാട്ട് കഴിയുമ്പോൾ നീ നിന്റെ കടന്നൽ കൂടു പറിച്ച്<br />നിന്റെ വിശുദ്ധമായ നദീതീരത്ത്<br />ഏകമായ ഒരു വർണ്ണത്തിൽ ഒരു ചിത്രം പൂർത്തീകരിക്കുമ്പോൾ ചുവന്നു കലങ്ങുന്നു ഒരു നദീതടം<br />നദീതടത്ത്നിന്ന് തടുത്ത് നിർത്താൻ കഴിയാത്ത ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ<br />ഭാരിച്ച ചങ്ങലകളിൽ പൂട്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ തന്റെ മുടി പറിച്ച് കാറ്റിന് കൊടുക്കുന്നു<br />തന്റെ ഉള്ളിലെ സൂര്യനിലൂടെ ഓടുന്നു<br />കടന്നൽ കൂടുകളുടെ രണ്ട് വസന്തങ്ങൾ<br />കടന്നലുകളുടെ ഘോഷയാത്രകൾ<br />മണൽക്കാറ്റ് വീശി പോകുന്ന വഴികളിൽ<br />പിശാച് പോലും വരാനില്ലാത്ത വഴികളിൽ<br />ഇല്ലാത്ത പച്ചപ്പ് തേടി, ഉള്ള നിസ്സഹായ യാനങ്ങൾ<br /><br />വാതിലുകളില്ലാത്ത ഭവനം പോലും ഇല്ലാത്തവൻ<br />ഭൂതങ്ങൾ കാവൽ നിന്ന ഭൂതകാലങ്ങളിൽ ഭസ്മസാൽകൃതനായവൻ<br />ഇല്ലാത്ത കവാടങ്ങളിൽ കൊടുക്കണം കടന്നൽ കൂടുകളുടെ ഒന്നല്ല ഉള്ള രണ്ടുവസന്തങ്ങൾ<br /><br /><br />അസൂയ പൂത്ത കുന്നിന് മുകളിൽ നിന്ന് ഒരാൾ പാടുന്നു<br />ഓ! വിൻസെന്റ് വാൻഗോഖ്,<br />നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടൊ മരുഭൂമിയുടെ സംഗീതം...?<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-943747432786906065?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-26246183439259017172011-08-25T19:44:00.049+05:302012-01-27T01:37:55.889+05:30സറീന വില്യംസ്, നീ ഒന്നും അറിയുന്നില്ലല്ലോ ഒരാൾ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത്പോലും...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">_____________ ______________ _________________<br /><br />നിന്റെ കളിമുറ്റങ്ങളിലെ മിന്നൽപിണരിനെയൊന്നുമല്ല<br />പുളഞ്ഞുപോകുന്ന മീനുകളെയുമല്ല,<br />ഓർമ്മയിൽ പൂത്ത് പൂത്ത് വരുന്നത് നിന്നെയോർക്കുമ്പോൾ<br />നിലാവ് പൂത്ത രാവ് എന്ന ആ പഴയകാല ഉപമയല്ലേ<br />(അനുപമമായ ഉപമകൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതല്ലേ)<br /><br />എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ, അല്ല അതു മാത്രമല്ല , നീ വിശ്വസിക്കണം<br /><br />ചിറക് വിരിച്ച് ഇപ്പോൾ പറന്നുപോകും എന്ന് വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന<br />നിന്റെ ചിറക് വിരിച്ച കറുത്ത് കൂർത്ത മുലകൾ<br /><div><br /></div>അല്ല, നീ വിശ്വസിക്കണം അതുമാത്രമല്ല,<br />എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേ എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ<br /><br />കാതലുള്ള കരിവീട്ടി കടഞ്ഞാലെന്നപോലെയുള്ള നിന്റെ കൊഴുത്ത് തടിച്ച തുടകൾ<br /><div><br /></div><div>നീ വിശ്വസിക്കുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല എന്നാലും എനിക്ക് പറയാതിരിക്കാൻ ആവില്ല</div><br />മുളകും മഞ്ഞളും ഇട്ടാൽ പൊടിഞ്ഞു പൊടിഞ്ഞു പോകുന്ന<br />നിന്റെ ചന്തിയിലെ അചിന്ത്യമായ ഇടുക്കമേറിയ ഇടുക്കങ്ങൾ<br /><br />ഒരു കൂടയിൽ വെച്ച പൂക്കുലയെ ഓർമ്മകളിൽ വിജ്രംഭിപ്പിക്കുന്ന<br /><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><a href="http://ml.wikipedia.org/wiki/Kumaran_Asan"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">നേരെ വിടർന്നു വിലസീടിന നിന്നെ നോക്കി </span></a> </span>എന്ന മട്ടിലുള്ള നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ<br /><br />എണ്ണ നിറച്ച എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത വീപ്പകൾ<br />മലഞ്ചെരിവുകളിൽ കമിഴ്ത്തുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന<br />വഴു വഴുത്ത താഴ്വരപോലെയുള്ള<br />നിന്റെ അടിവയറിന്റെ ആഴമേറിയ താഴ്ച്ചകൾ<br /><div><br /></div><div>സറീനാ ഇതൊന്നുമല്ല ഇതൊന്നുമല്ല</div>നിന്നെ ഞാൻ അത്രയേറെ സ്നേഹിച്ചു പോകുന്നതിന്റെ കാരണങ്ങൾ<br /><br />കറുത്താലും കസ്തൂരിയെന്നത് എന്റെ ഭാഷയിലെ ഒരു പ്രയോഗമാണ്<br />കറുപ്പിന് ഏഴഴക് എന്നതും മറ്റൊരു പ്രയോഗമാണ്<br />ഏഴഴകുള്ള കസ്തൂരിയുടെ സുഗന്ധം എന്റെ രാവിൽ വന്നുപോകുന്ന സ്വപ്നമാണ്<br />സറീനാ, കറുപ്പിന്റെ ഏഴല്ല എഴുപത്തേഴഴകും നിറഞ്ഞവളേ<br />രാവിൽ വന്ന് പോകുന്ന സുഗന്ധം നീയാണ്<br />വീഞ്ഞ്കുടിച്ച് മത്ത് പിടിച്ച രാവ് പോലെ, അല്ലാതെ ആവുകയില്ല<br /><br />നിന്നെ കാത്ത് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്ത് ഗാമയിറങ്ങിയ ഓരത്ത്<br />കാത്തിരിക്കുന്നത് ഒരാളാണ് ഒരാണാണ്<br />അശാന്തമായ കാത്തിരിപ്പിന്റെ വെന്തുപോകുന്ന ദിനങ്ങളാണ്<br /><div><br /></div>നീ വരണം, വാരാന്ത്യത്തിൽ വെടിപറയാൻ<br />നിന്റെ വീട്ടുകാരിലേക്ക് വരുന്നത് പോലെയാകരുത്<br /><br />ഈ കടൽ തീരത്ത് നമുക്കൊരു കൊട്ടാരം പണിയണം<br />നിന്റെ കറുപ്പിലേക്ക് നിന്റെ കരുത്തിലേക്ക് നീ റാണിയായി പോകണം<br /><div>അറബിക്കടലിന്റെ റാണിയായി നീ വാഴണം</div><br />സ്വവർഗ്ഗ ഭോഗികളുടെ തലസ്ഥാനം എന്ന ദുഷ്പേര് നമുക്ക് മാറ്റിയെടുക്കണം<br />എല്ലാ ദുർഭോഗികളേയും നിർഭോഗികളേയും നമുക്ക് നാടു കടത്തണം<br />പ്രാചീനമായ ഓർമ്മകളിൽ മാറാല കെട്ടികിടക്കുന്ന ചിലന്തികളെ<br />ചന്തയിലെ അർവാചീനമായ ചതുപ്പുകളിൽ ആഴ്ത്തണം<br />വിശുദ്ധ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രകാശം പരത്തുന്ന നഗരമേ,<br />എന്ന് നമ്മുടെ നഗരത്തെ കവികൾ വാഴ്ത്തണം<br /><br />ഈ അരികുകളിൽ<br />എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത മാത്രാധിക മൽസരങ്ങൾ<br /><br />ഈ കടലിന്റെ അരികുകളിൽ<br />മനസ്സറിഞ്ഞ് മൽസരിച്ചു കൊണ്ടാകണം<br />മുഴുത്ത മുന്തിയ മൽസ്യത്താൽ സൽക്കരിച്ചുകൊണ്ടാകണം<br /><br />ഈ അറബിക്കടലിന്റെ അരികുകളിൽ<br />കളിച്ച് കളിച്ച് നമുക്ക് തിളക്കണം<br />തിളച്ച് പുളച്ച് പോകണം<br /><br />കാറ്റിന്റെ തുമ്പിലിരുന്ന്<br />അകം കടലുകളിലെ ആഘോഷങ്ങളിലേക്ക്<br />തുഴഞ്ഞോ തുഴയാതെയോ പോകണം<br /><br /> തിളച്ച് തെറിക്കുന്ന ലാവ പോലെയാകണം<br /><br /> ലാവ തെറിക്കുന്ന രാവ് പോലെയാക്കണം...<br /><div><br /></div><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-2624618343925901717?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-83361600382160193102011-08-10T01:05:00.002+05:302011-09-17T22:33:47.127+05:30നല്ല പകുതിയെ വായിക്കുമ്പോൾ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">___________________________________________________________________________<br /><br />മഹാ കാവ്യമാണെന്ന് തോന്നി<br />കവിത വറ്റിപ്പോയ വാക്കുകളുടെ<br />ഒരു സമാഹാരമണല്ലോ ഇതെന്ന്<br />വായനയിൽ തങ്ങി പൊങ്ങി ഒഴുകമ്പോൾ ഒരാൾ ഖേദിച്ച് കോച്ചുന്നു<br /><br />മഴവില്ല് കണ്ട് ആകാശത്തിലേക്ക് ഓടിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ എന്തുമാത്രം ദയനീയം<br />ബ്ളാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുന്നവരുടെ<br />വിരസമായ മുഖം കണ്ട് അടുത്ത പ്രദർശനത്തിനെത്തിയവർ ചിരിക്കുന്നു<br /><br />ഹാ! ഇലകൾ നിറഞ്ഞ മരമേ എന്ന് എത്ര സ്നേഹാതുരതയോടെയാണ്<br />ഓമനിക്കാനുള്ള യാത്രകൾ, അതിന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ<br />യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നവന്റെ യാത്രാക്കുറിപ്പിൽ നിന്ന്<br />ഇലകളുടെ മുള്ളേറ്റ് ചോര പൊടിയുന്നത്<br />അത് വേറെയേതോ ലോകത്ത് നിന്നുള്ള ഒരു നീരാണെന്ന്<br />ആശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും മോടിയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്<br />ആദ്യമായി യാത്രക്ക് പോകുന്നവൻ<br />ആദ്യമായി വണ്ടി കാത്ത് നിൽക്കുന്നവൻ<br />വിദൂരതയിൽ രണ്ടു റെയിലുകൾ ചുംബിക്കുന്നിടത്ത് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചുംബിച്ച്<br />വരാനിരിക്കുന്ന ചുംബന കാലങ്ങളുടെ വസന്തത്തെയോർത്ത്<br />വസന്തകാലം പോലെയാകുന്നവനെ കാണുമ്പോൾ<br />വേനൽ കാലങ്ങളിൽ നിന്നുകൊണ്ടൊരാൾ,<br />വേനൽക്കാലത്തിലേക്ക് പോകുന്നവനെ വ്യഥിതനായി വീക്ഷിക്കുന്നു<br /><br />കരയിൽനിന്ന് കാണുമ്പോൾ<br />കണ്ണാടിപോലെ ഒരു പുഴയൊഴുകുന്നു<br />ചുഴിഞ്ഞ് ചുഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു ചുഴിയാണതെന്ന്<br />മുങ്ങിവന്നവൻ കരയിൽനിന്ന് കാതരനാകുന്നു<br /><br />കണ്ണുകളിലെ കാടിന്റെ പച്ചപ്പ് മരുഭൂമിയിലെ മരീചികയാണെന്നും<br />സാമീപ്യത്തിൽ വേവുന്നത് സൂര്യന്റെ ഒരു കാടാണെന്നും<br />കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടവൻ വിയർത്ത്കുളിക്കുന്നുണ്ട്<br /><br />അഴിച്ചുനോക്കിയപ്പോഴാണ് അഴിച്ചു നോക്കിയവൻ<br />മുറുകി മുറുകി പോകുന്ന മുറുക്കമുള്ള ഒരു കെട്ടാണല്ലോ ഇതെന്ന് നുറുങ്ങി നുറുങ്ങി പോയത്<br /><br />വാരിക്കുഴിയുടെ അന്തമില്ലാത്ത ആഴങ്ങൾ<br />വീഴുമ്പോൾ മാത്രമാണ് വാരിക്കുഴി തന്റെ നരക പടം നിവർത്തി<br />തീക്കനലുകൾ വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങളുടെ മനോഹാരിത<br />കണ്ണുകളിൽ കോരി നിറക്കുക<br /><br />കനൽ പാടങ്ങളിൽ നിന്ന്, കൈകാലുകളിൽ നിന്ന്<br />ഏഴാം മുദ്രയുടെ ഏഴുകമ്പികൾ മീട്ടുമ്പോൾ മേൽപ്പോട്ട് നോക്കുന്നു<br />മേൽപ്പോട്ട് നോക്കുമ്പോൾ<br />താഴേക്ക് നോക്കി ഒരാൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്<br /><br />ഒരു പക്ഷെ അത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥനാകണം<br />കരുണാമയനായ നാഥാ എന്ന് നമ്മൾ വിളിച്ചു കേഴുന്ന ദൈവമാകണം<br /><br /><br />സത്യമെന്നത് ഒരു മിഥ്യയല്ല താഴേക്ക് നോക്കി ഒരാൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്<br /><div><br /></div><br />ഭൂരിപക്ഷങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിലെ<br />നരകത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ നിന്നാണ്<br />നീ മേൽപ്പോട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്ന്<br />എന്നായിരിക്കുമോ ഞാൻ ആ ചിരിയെ വായിച്ചെടുക്കേണ്ടത്?<br />പിരിച്ച്+എഴുതേണ്ടത്= പിരിച്ചെഴുതേണ്ടത്?<br /><div><br /></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-8336160038216019310?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-84764936149700516132011-07-16T00:12:00.000+05:302011-08-10T00:57:22.408+05:30പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യാത്രയിൽനിന്ന്<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">_____________________________________________<br /><br /><br />ഒരു കപ്പൽഛേദത്തിൽ ഒഴുകി ഒഴുകി പോയതാണ്<br />വിജനമായ ഒരു ദ്വീപിൽ അടിഞ്ഞ്പോയതാണ്<br /><br />യാത്രയിലെ ഒരു ഘട്ടമാണ്<br />നീണ്ട നീണ്ട യാത്രയിലെ ഘട്ടങ്ങൾ<br /><br />എന്തുമാതിരി ഏകാന്തതയുടെ ഒരു ദ്വീപിലൂടെയായിരിക്കണം<br />ആ മനുഷ്യൻ കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്<br /><br />അതൊരു സങ്കൽപ്പമല്ലെന്നും അതൊരു യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്നും നിങ്ങളറിയുമ്പോൾ എനിക്കറിയാം നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടാകില്ലെന്നും<br />ഒരു മലയാളിക്ക് അവന്റെ പൗരാണികമായ നിസ്സംഗതയുടെ കുപ്പായം അത്രവേഗം അഴിച്ചുകളയാനൊന്നും കഴിയില്ലെന്നും<br /><br />നീണ്ട നീണ്ട യാത്രകളാണ്,<br />അത് എസ് കെ പൊറ്റക്കാട് തിരകൾ തുഴഞ്ഞു പോയതുപോലെയൊന്നുമല്ല<br />ആഴങ്ങൾ തുഴഞ്ഞാണ് യാത്രകൾ, നീണ്ട നീണ്ട യാത്രകൾ<br /><br />സൂര്യൻ അത്രമേൽ തീഷ്ണമായി ജ്വലിക്കുന്നത്കൊണ്ടാകണം<br />കടൽ വറ്റിപ്പോകുന്നതും മണൽ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നതും<br />പിന്നെ ഒട്ടകങ്ങളോട് ഒട്ടിയാണ്, ഒട്ടകങ്ങളായി തന്നെയാണ്<br />പൂഞ്ഞയായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നത് കിനാക്കളുടെ ഭാണ്ഡമാണ്<br />യാത്രകളാണ് നീണ്ട നീണ്ട യാത്രകളാണ്<br />അത് ആഷാമേനോന്റെ പഞ്ഞിക്കെട്ട് യാത്രകൾ പോലെയൊന്നുമല്ല,<br />ലാവകൾ തുഴഞ്ഞാണ് സഞ്ചാരം<br /><br />മരുഭൂമിയിലെ ജീവിതമാണ് ഒരു തുള്ളി വെള്ളമില്ലാത്ത കാലമാണ് കൂടാരങ്ങളിൽ നിന്ന് കൂടാരങ്ങളിലേക്കുള്ള അലച്ചിലാണ്<br /><br />അതിവിദൂരതയിൽനിന്ന് സൂര്യൻ വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ മണലുകളുടെ കുന്നിറങ്ങുന്നു,<br />ഇത്രയേറെ മണലുകളിൽ ഒരു ജീവിതത്തെ തളച്ചിട്ടെതെന്തിനാണെന്ന്<br />വരണ്ട് പോയ നിലങ്ങൾ വിണ്ടുകീറുന്നു<br />സമതലങ്ങളിൽ വീണ്ടും വിണ്ടുകീറിയ ഇടങ്ങൾ തുന്നിക്കൂട്ടുന്നു,<br />ഒട്ടകങ്ങൾ അതിന്റെ യാത്ര തുടരുന്നു<br /><br />അകലേ അകലെ നിന്ന് ഏതോ ഒരു നാടോടി ഗാനത്തിന്റെ ശീലുകൾ കാറ്റിലൂടെ വിറച്ചു വിറച്ചു പോകുന്നുണ്ട്<br />സാർത്ഥവാഹക സംഘങ്ങളാകണം<br />തങ്ങളെ തങ്ങളെ വിറ്റ് യാത്ര പോകുന്ന നിസ്വാർത്ഥവാഹക സംഘങ്ങൾ<br /><br />അതി വിദൂര ദൃശ്യങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ ഓടുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കാണുന്നു<br />പുറംകടലിലെ കപ്പൽപാടങ്ങളിൽ നങ്കൂരമിട്ട അനേകം കപ്പലുകൾ പോലെ ഒട്ടകങ്ങൾ,<br />ഒട്ടകങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ<br />മരുഭൂമിയിലെ കപ്പലുകൾ<br />സഹനത്തിന്റെ യാനങ്ങൾ<br />അതി വിദൂര ദൃശ്യങ്ങളിൽ കണ്ണുകൾ തൂങ്ങിയാടുമ്പോൾ നദിയിലൂടെ ചെരാതുകൾ വിറച്ച് വിറച്ച് ഒഴുകിപോകുന്നത് പോലെ പോകുന്നതും കാണുന്നു<br />സൂര്യൻ തിരിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ കൂടാരങ്ങൾ വീണ്ടും ഉയരുന്നു<br />വിണ്ടു കീറിയ നിലങ്ങളിൽ വീണ്ടും തുന്നിക്കൂട്ടുന്നത് കാണുന്നു<br /><br />പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥാ<br />എത്ര കാലങ്ങളായി തുന്നിക്കൂട്ടി തുന്നിക്കൂട്ടി ഒരു ജീവിതം<br />കൂടാരങ്ങളിൽ നിന്ന് കൂടാരങ്ങളിലേക്ക് അലയുന്നു,<br />മരുഭൂമിയിലെ കപ്പലുകളിൽ കാലം യാത്ര പോകുന്നു<br />എന്തുമാതിരിയുള്ള അകം കടലുകളിലാണ് ദൈവമേ ഞാനെന്ന്<br />തുറമുഖങ്ങളേയില്ലാത്ത ഒരു കടലാണല്ലോ ഇതെന്ന് പനിച്ച് പനിച്ച് പൊള്ളുന്നു<br />സ്വന്തം നാട് വിട്ട് പോയവന്റെ ജീവിതം<br />തുറമുഖങ്ങളില്ലാത്ത സമുദ്രങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്രയാണെന്ന് കടലുകൾ തിളക്കുന്നു<br /><br />ചില ജീവിതങ്ങളുണ്ട് അവ തിളക്കുന്ന കടലുകൾ പോലെയാണ്<br />സൂര്യനാൽ അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചു പോകുന്ന ജീവിതങ്ങൾ<br />സൂര്യനകത്താണ് അവരുടെ വസന്തങ്ങൾ<br />പൂക്കളുടേയും ചിത്രശലഭങ്ങളുടേയും ശ്മശാന വസന്തങ്ങൾ<br /><br />ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി പൂത്ത പൂക്കൾ<br />ആരുടേതുമല്ലാത്ത പൂക്കൾ<br />ആർക്കും വേണ്ടാത്ത പൂക്കൾ<br />ആരോ വലിച്ചെറിഞ്ഞ പൂക്കൾ<br />ആരോ ഭൂമിയിൽനിന്ന് ഒരു നീണ്ട യാത്ര പോകുന്നുണ്ട്<br />പൂക്കളെ പൂജ്യം രൂപത്തിലാക്കി അവന്റെ യാത്രയെ കെങ്കേമമാക്കണമെന്ന്<br />പൂ പണിക്കാർ കൊണ്ടു പോകുന്നുണ്ട്<br /><br />എല്ലാം പൂജ്യത്തിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടതെന്നും<br />ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള അവസാന യാത്ര പുതിയൊരു ലോകത്തേക്കുള്ള യാത്രയാണെന്നും<br />അതുകൊണ്ട് എല്ലാം ആദ്യം പൂജ്യം തുടങ്ങണമെന്നും<br />അതിന്റെ പ്രതീകമായാണ് പൂക്കളെ പൂജ്യം രൂപത്തിലാക്കി<br />ഗംഭീര യാത്രയയപ്പ് നൽകുന്നതെന്നും<br />ഇതിനിടയിൽ ആരോ ആർക്കോ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത് നമ്മൾ കേൾക്കുന്നു<br /><br />മരിച്ച്പോയ പൂക്കൾക്കൊണ്ട് മരിച്ചവർക്ക് യാത്രയയപ്പ് നൽകുന്ന<br />വിചിത്രമായ നാടകത്തിലെ അഭിനേതാക്കളാണ് നമ്മെളെല്ലാമെന്ന്<br />ഇതിനിടയിൽ ആരോ അടക്കം പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്നുണ്ട്<br /><br />ചിരിക്കരുത്,<br />മരിച്ചുപോയ മനുഷ്യർക്ക് അരികിൽനിന്ന് ചിരിക്കരുതെന്ന്<br />ആരോ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്<br /><br />ശരിയാണ്, നന്നേ അറിഞ്ഞവർ പ്രകൃതിയാണ്<br />മരിച്ച് പോയ ഇടങ്ങൾ ഏതാണെന്നും<br />എപ്പോഴാണ് ചിരിക്കേണ്ടതെന്നും<br />എന്നൊക്കെയുള്ള സൂക്ഷ്മമായ അറിവുകളിൽ പ്രകൃതിയെ തോൽപ്പിക്കുവാൻ ആരാണുള്ളത്<br />അതുകൊണ്ടാണ് പൂഴികടലുകൾക്ക് മീതെ ഒഴുകി ഒഴുകി പോകുമ്പോൾ<br />മേഘങ്ങൾ ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് നനപ്പിക്കാത്തത്<br />ഇല്ലാത്ത തുറമുഖങ്ങൾ തേടി അലയുന്ന സമുദ്ര സഞ്ചാരി<br />തന്റെ തന്നെ ശവഘോഷ യാത്രയിലെ യാത്രക്കാരനാണെന്ന്<br />മേഘങ്ങൾ ചിതറി തെറിച്ച് പോകുന്നത്<br /><br />മേഘങ്ങളേ മേഘങ്ങളേ നിങ്ങൾ ചിതറിതെറിച്ച് തന്നെ പൊയ്ക്കോളൂ<br />മരിച്ചുപോയവന് മീതെ പെയ്താലെന്ത് ഇല്ലെങ്കിലെന്ത്<br />നനയാതെ പോയവനാണ് ആരും നനക്കാതെ പോയവനാണ്<br />സ്നേഹത്തിന്റെ നാവ് കൊണ്ട് ആരും നക്കി നക്കി വൃത്തിയാക്കാത്ത ദേഹമാണ്<br />മരിച്ച് പോയവന് എന്തിനാണ് സന്ദേശങ്ങളെന്ന്<br />മേഘങ്ങൾ അഞ്ചലോട്ടക്കാരനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു<br /><br />ഓർമ്മകളും ഓർമ്മിപ്പിക്കലും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകം എന്തുമാത്രം സുന്ദരമായിരിക്കുമെന്ന്<br />അൽഷിമേഴ്സ് ദ്വീപുകളിൽ കഴിയുന്നവർ എന്തുമാത്രം ഭാഗ്യവാന്മാരാണെന്ന്<br />എന്നൊക്കെയുള്ള വിചിത്രമായ ആശകളിൽ മേഞ്ഞ് മേഞ്ഞ് പോകുന്നത്<br />അത്രയേറെ ഓർമ്മകൾ ഭൂമിയിലേക്കുംവെച്ച് എറ്റവും കയ്പ്പേറിയതായത്കൊണ്ടാകണം<br />ഇനിയും ഈ ഓർമ്മകൾ അയവെട്ടി അയവെട്ടി തീർക്കാൻ വയ്യന്റെ ദൈവമേ എന്ന്<br />ഹൃദയം പിളരുന്നത് കൊണ്ടാകണം<br /><br />അകലേ അകലെ നിന്ന് സൂര്യൻ വന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഒട്ടകങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടരുന്നു<br />സൂര്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചുവന്ന നിറത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം തിളങ്ങുന്നു<br /><br />മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരു ഋതുവിന്റെ ചുംബനത്തിൽ മുറിഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു തീരുന്ന ഒരു മുറിവാണത് എന്നർത്ഥം വരുന്ന ഏതോ ഒരു നാടോടിഗാനം കാറ്റിലൂടെ വിറച്ചു വിറച്ചു പോകുന്നുണ്ട്.<br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-8476493614970051613?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-91756763437877654312011-07-15T00:01:00.005+05:302011-10-20T04:29:27.246+05:30വിറ്റു പോകാത്ത ചിത്രങ്ങൾ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">_____________________________________<br /><br /><br />വിചാരിച്ചു പോകില്ല തീരേ വിചാരിക്കില്ല<br />എന്നൊക്കെയുള്ള വിചാരങ്ങളിലമരുമ്പോൾ<br />ടൈറ്റാനിക്കല്ലേ ലോകത്തിലേക്കും വലുതല്ലേ<br />എന്നൊക്കെയുള്ള വിചാരങ്ങളിൽ...<br /><br />എന്നൊക്കെയുള്ള വിചാരങ്ങളിൽ<br />പൊങ്ങി പൊങ്ങി പോകുന്നത്കൊണ്ടല്ലേ<br />പൊങ്ങുതടികൾപോലെ നമ്മൾ...<br /><br />എത്രകാലമിങ്ങനെ പൊള്ളയായി പുലർന്നിടും<br />അതിന്റെ കാൽഭാഗത്തിന്റെ കാൽഭാഗം പോലുമില്ല<br />എന്നത് വിവസ്ത്രമായ ഒരു സത്യമാകുമ്പോൾ,<br /><div><br /></div><div>അനാദിയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്</div>അനന്തതയിൽനിന്നാണ് വരവ്<br />കടൽ കണ്ട കപ്പിത്താനായിരുന്നില്ല തുഞ്ചത്ത്<br />കാറ്റിന്റെ ഭീകരമായ ചുംബനങ്ങളിൽ<br />കടലുകൾ തിളച്ചു പൊള്ളുമ്പോൾ<br />തെരുവ് പിള്ളേരുടെ അന്തമില്ലാത്ത<br />സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നുവോ<br /><div>ടൈറ്റാനിക്കിന്റെ കാൽഭാഗത്തിന്റെ </div>കാൽഭാഗം പോലുമില്ലാത്തത്<br />അതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം <br />ആഘോഷിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ<br /><br />കൊടുങ്കാറ്റിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ<br />പെരുങ്കൊടുങ്കാറ്റായി ജനിക്കണമെന്ന്<br />അലറിക്കൊണ്ട് അകം കടലിലേക്ക്<br />അതിന്റെ ആഘോഷങ്ങളിലേക്ക് കാറ്റ് തിരിച്ചുപോകുമ്പോൾ<br />കാറ്റ് വരച്ച ഒരു പെയിന്റിംഗ് മാത്രം പ്രദർശനത്തിന് വെച്ചിട്ടുണ്ട്<br /><br />അതിപ്രകാരമാണ്:<br /><br />തകർന്ന ഒരു കപ്പൽ<br />വിജനമായ ഒരു ദ്വീപ്<br />തിരകൾ, നീ പോ നീ പോ എന്ന്<br />പിന്നിലേക്ക് പിന്നിലേക്ക് തള്ളുന്ന ഒരു കടൽ തീരം<br />മുക്കാൽ നഗ്നതയിൽ കടൽതീരത്ത് കമിഴ്ന്നടിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ<br />തലങ്ങും വിലങ്ങും മാന്തികീറപ്പെട്ട നിലയിൽ ഒരാകാശം!<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-9175676343787765431?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-80284708114354621532011-06-22T16:35:00.003+05:302012-03-09T14:17:12.749+05:30രമണൻ/ ഒരു വി(ക)ലാപ കാവ്യം<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ADuHxZ12sVw/T1jRvdns83I/AAAAAAAAAMg/Q6pPxGMHWZ0/s1600/abstract16.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="313" src="http://3.bp.blogspot.com/-ADuHxZ12sVw/T1jRvdns83I/AAAAAAAAAMg/Q6pPxGMHWZ0/s320/abstract16.jpg" width="320" /></a></div>നീ പിരിഞ്ഞു പോയതിൽ പിന്നെ</div><div><div>കൂട്ടു കൂടിയിട്ടില്ല ആരുമായും<br />എല്ലാം മുൻപ് എങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരുന്നുവോ<br />അതുപോലെയൊക്കെ തന്നെയാണ്<br />നമ്മൾ ചുംബിക്കുമ്പോൾ നമ്മളെ ചുംബിച്ചിരുന്ന കാറ്റുകൾ മാത്രമാണ്<br />ചിലപ്പോഴെങ്കിലും എനിക്ക് കൂട്ടായി ഉണ്ടാവാറുള്ളത്<br />വ്യത്യസ്തമായി വീശാറുള്ളത്<br /><br />പിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ നീ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ<br />എന്റെ ഓർമ്മയിൽ കല്ലിൽ കൊത്തിവെച്ച പോലെ തന്നെയാണ്<br /><br />എന്നിട്ടും ഒരു യോനീതടങ്ങളും തേടി ഞാൻ ഒരു യാത്രയും പോയില്ല<br />ഒരു തുറമുഖത്തും ഒരു കപ്പലിനേയും കാത്തുനിന്നില്ല<br />എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നീ ചോദിക്കരുത്<br />എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂട<br /><br />എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില കാലങ്ങളിൽ<br />നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതങ്ങളിൽ<br />കപ്പലുകൾ നങ്കൂരമിടുന്നതെന്ന്<br />കടൽ വറ്റിയ തീരങ്ങളിലിരുന്ന് ഞാൻ കാറ്റു കൊള്ളുന്നു<br /><br />വിശുദ്ധപുസ്തകം പോലെയുള്ള ചില ദേശങ്ങളുണ്ട്<br />വിശുദ്ധപുസ്തകങ്ങൾ പോലെ തന്നെയാണവ<br />പൂക്കളേയും കിളികളേയും ചിത്രശലഭങ്ങളേയും<br />അനേകം നൂറ്റാണ്ടുകൾ തപസ്സ് ചെയ്താലും<br />കാണാൻ കഴിയാത്ത ദേശങ്ങൾ<br /><br />ഇത്തരം ദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള നാടുകടത്തൽ<br />വധശിക്ഷയേക്കാൾ ഭീകരമാണെന്ന്<br />പതിയെ പതിയെ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു<br /><br />കുന്നുകളും താഴ്വരകളും ഇടിച്ചു നിരത്തി<br />സമതലങ്ങളാക്കിയ ദേശത്ത്<br />സമതലങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞ ദേശത്ത്<br />ജീവിതം എന്തുമാത്രം ബ്ളാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് സിനിമയായിരിക്കുമെന്ന്<br />നിന്നെപ്പോലെ ഞാനും അത്രയേറെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു<br />നമ്മൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടുമുട്ടുംവരെ<br /><br />പിന്നെ പിന്നെ നമ്മുടെ വസന്തകാലങ്ങൾ<br />പൂക്കളുടേയും കിളികളുടേയും ചിത്രശലഭങ്ങളുടേയും കാലങ്ങൾ<br />വരണ്ടുപോയ നിലങ്ങളിലെ ഒരു കഷ്ണം പച്ചപ്പ്<br />ഏതു സമയവും കൊടുങ്കാറ്റ് എടുത്ത് കൊണ്ടുപോകാവുന്ന മരുപ്പച്ച<br /><br />എത്ര ക്ഷണികമായിരുന്നു നമ്മുടെ ആ വസന്തകാലമെന്ന്<br />കരൾ പിളരുന്ന വേദനയോടെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു<br />ഓർത്ത് ഓർത്ത് ഓർമ്മകളുടെ കുന്നുകളിൽ<br />കാനായിയുടെ ശില്പ്പങ്ങൾ പോലെ മലർന്നടിച്ചു കിടക്കുന്നു<br /><br />കുന്നുകളും താഴ്വരകളും നിറഞ്ഞ ദേശങ്ങൾ പോലെ<br />അത്ര തന്നെ ചേതോഹരങ്ങളാണ്<br />സമതലങ്ങൾ മാത്രമുള്ള ദേശങ്ങളുമെന്ന്<br />ആരും മനസ്സിലാക്കാത്തത്<br />സമതലങ്ങളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യാത്തത് കൊണ്ടാണെന്ന്<br />നമ്മൾ നമ്മുടെ സമതലങ്ങളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത കാലത്ത്<br />എന്തുമാതിരി ആഹ്ളാദത്തോടെയാണ് ആടിയാടി തീർത്തത്<br />ഒരു പട്ടം പോലെ ആകാശത്ത് പറന്ന് പറന്ന് കളിച്ചത്<br /><br />മല തുളച്ച് യാത്ര ചെയ്യുന്നവരുടെ ക്ളബ്ബുകളിൽ<br />ചൂത് കളിക്കാൻ അത്രയേറെ താല്പ്പര്യപ്പെട്ടിരുന്ന താല്പ്പര്യങ്ങളെ<br />അത് കടലിനക്കരെയുള്ളവരുടെ ആധുനിക കവിതയാണെന്നും<br />അത് നമ്മുടെ രീതിയല്ലെന്നും<br />നമ്മുടേത് പുതുകവിതയുടെ കാലമാണെന്നും<br />തെങ്ങിന്റേയും നെല്ലിന്റേയും വിശുദ്ധമായ മണമുണ്ടെന്നും<br />കാണിച്ച് തന്നത് നീയാണ്<br /><br />അതിൽ പിന്നീടാണ് നമ്മൾ<br />തൂണുകൾ ചെരിച്ച് വെച്ച് നദികൾ കടക്കാൻ തുടങ്ങിയത്<br /><br />രണ്ട് തൂണുകൾക്കിടയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ<br />എത്തിച്ചേരുന്നത് ഏദൻ തോട്ടത്തിലാണെന്നും<br />വിലക്കപ്പെടാത്ത കനികളുടെ വസന്തകാലമാണ്<br />അവിടെയെന്ന് കാണിച്ച്തന്നത് നീയാണ്<br /><div><br /></div></div><div>നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകണം</div><div>നമ്മുടെ ഏദൻ തോട്ടങ്ങളിൽ</div><div> <a href="http://ml.wikipedia.org/wiki/Changampuzha_Krishna_Pillai"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">എവിടെ തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കിയാലെ-</span></a><br /> ന്തവിടെല്ലാം പൂത്ത മരങ്ങൾ മാത്രം;<br /> ഒരു കൊച്ചു കാറ്റെങ്ങാൻ വന്നു പോയാൽ<br /> തുരു തുരെപ്പൂമഴയായി പിന്നെ!</div><div><br /></div><div><br />എപ്പോഴും നമ്മൾ നമ്മളിൽ നിന്ന് പെയ്യിക്കുന്ന പൂക്കളുടെ മഴയിൽ<br />എപ്പോഴും നമ്മൾ നനഞ്ഞ് കുതിരുന്നത് കൊണ്ടാകണം<br />നിങ്ങളെ കുതിര പൂക്കൾ മണക്കുന്നുവെന്ന്<br />വരിയുടക്കപ്പെട്ട നരികൾ<br />നിര നിരയായി നിരാശപ്പെട്ട് നിരങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്<br /><br />നിന്റെ മെലിഞ്ഞു നീണ്ട വെളുത്ത വിരലുകൾ<br />പുല്ലാങ്കുഴലിൽ നിന്ന് ചിറകടിച്ചു പോകുന്ന കാറ്റിനെ<br />അത്യധികം ഓമനയോടെ മീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നത് പോലെ<br />അത്രയേറെ ഓമനത്തത്തോടെ നീയിപ്പോഴും<br />എന്നെ മീട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് നീ അറിയുമ്പോൾ<br />രമണാ രമണാ<br />നീ അതിശയത്തിന്റെ കുന്നുകൾ കയറിയേക്കാം<br /><br />നമ്മൾ കയറിയ കുന്നുകൾ<br />നമ്മളിറങ്ങിയ താഴ്വരകൾ<br />നമ്മളിരുന്ന മരത്തിൻ ചുവടുകൾ<br />നമ്മൾ കൊണ്ട തണലുകൾ<br />നമ്മൾ പുല്ലാങ്കുഴലിലൂടെ പാടിയ പറുദീസകൾ<br />ഹരിപ്രസാദ് ചൗരസ്യ നിരവധി പ്രാവശ്യം തോറ്റുപോയ<br />നീ എന്നിലൂടെ പാടിയ പുല്ലാങ്കുഴൽ കച്ചേരികൾ<br />നമ്മുടെ പുല്ലാങ്കുഴൽ രാത്രികൾ<br /><br />അകലേ അകലെ പ്രപഞ്ചനാഥന്റെ ഒരു പെയിന്റിംഗ്<br />പച്ച പശ്ചാത്തലത്തിൽ മലയുടെ ചെരിവുകളിൽ<br />അകലേ അകലെയുള്ള കണ്ണുകളിൽ<br />ആയിരമായിരം പട്ടുനൂല്പ്പുഴുക്കളുടെ ഒരു ആകാശം<br />അരികേ അരികെയുള്ള കണ്ണുകളിൽ<br />നൂറ് നൂറ് ചെമ്മരിയാടുകളുടെ മഞ്ഞിൻ തോട്ടങ്ങൾ<br /><br /><br />തോട്ടങ്ങളിലെ അപ്രതീക്ഷിത ഇടങ്ങളിൽ നിന്ന്<br />മദനാ മദനാ എന്ന്<br />മദയാനയെപ്പോലെയൊന്നുമല്ലെടോ<br />നേരെ വിപരീതമായ രീതിയിലല്ലയോ<br />നെഞ്ച് പൊട്ടിയാകണം<br />ബെഞ്ചിന്റെ കാലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടാകണം<br />പുല്ലാങ്കുഴലിൽ നിന്നാകണം<br />മുറിഞ്ഞ് മുറിഞ്ഞ്തന്നെ ആകണം<br /><br />പ്രിയപ്പെട്ട രമണാ...<br /><br />തോന്നലുകളിൽ<br />ഒരു പൂക്കാലം<br />തന്നെയാണെന്ന്<br />അറിയണം<br /><br />രമണാ.... രമണാ...<br /><div><br /></div><br /><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-8028470811435462153?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-12289699290325160592011-06-08T23:36:00.006+05:302011-09-14T19:25:14.274+05:30ഹാ! വിരഹമേ വിരഹമേ വീരഹരമേ...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞുകൂട<br />നീ പലപ്പോഴും ജയിച്ചുപോയ ഒരു സ്ഥാനാർത്ഥിയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു<br /><br />ജയിച്ച സ്ഥാനാർത്ഥി പോയ വഴികളിലേക്ക് നോക്കി<br />ഏക്ദിൻ കാ രാജാക്കൾ<br />നിസ്സഹായരായി വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നത്പോലെ<br />നീ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി<br />പ്രത്യാശയോടെ അതിലേറെ വേദനയോടെ<br />എന്റെ ഉള്ളിലെ ആർക്കും എപ്പോഴും എപ്പോഴും വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്ന<br />ഏറെ വളഞ്ഞ തിരിഞ്ഞ ഇടവഴികളിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്ന്<br />നിനക്കും ദൈവത്തിനും മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ശബ്ദത്തിൽ<br />നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകണം<br />പഴയ ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് സിനിമയിലെ കാമുകനായ നായകനെ<br />ആ നായകനെപ്പോലെ<br />കൈകൾ വിടർത്തി ആകാശത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞ്<br />കാലുകൾ രണ്ട് ഗ്രഹങ്ങളിൽ അകത്തിവെച്ച്<br />ലോറാ നീ എവിടെ<br />എന്ന് പഴയ ആ ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് സിനിമയിലെ രോമാഞ്ജമാകുന്നു<br /><br />തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധം മാറിപ്പോയ നമ്മുടെ നാടുപോലെ<br />മേഘങ്ങളൊക്കെ എത്രമാത്രം മാറിപ്പോയി എന്ന് നിനക്കറിയുമോ<br />കാളിദാസന്റെ കാലത്തെ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ<br />നാലാം ക്ലാസ്സും ഗുസ്തിയുമല്ല ഇക്കാലത്തെ മേഘങ്ങളെന്ന് നീ അറിയണം<br /><br />എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും വായിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര സാക്ഷരത<br />ഇക്കാലത്തെ മേഘങ്ങൾ സാക്ഷരതാ ക്ലാസിൽ പോയി<br />സമ്പാദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും നീ അറിയണം<br /><br />അതുകൊണ്ടല്ലേ<br />അതുകൊണ്ടല്ലേ ലോറാ അതുകൊണ്ടല്ലേ<br />എന്റെ ഹൃദയമെടുത്ത് ഞാനവരുടെ കയ്യിൽ കൊടുക്കാതിരുന്നത്<br />മറുപടിയായി നീ തന്നെ അവരുടെ കയ്യിലേറി വരുമായിരുന്നില്ലേ<br /><br />ഇക്കാലത്തെ ആളുകളല്ലേ<br />ഹൃദയത്തിന് പകരം ശൂന്യാകാശമല്ലേ<br />അരക്കെട്ട് നിറയെ ലിംഗങ്ങളല്ലേ<br />അവർ രഹസ്യ ഭാഗങ്ങൾ പറിച്ചെടുക്കില്ലേ<br />രഹസ്യങ്ങൾ മുഴുവനും പഠിച്ചെടുത്ത്<br />ഫെയ്സ്ബുക്കിലിടില്ലേ യു റ്റ്യൂബിലിടില്ലേ<br />നമുക്കറിയാത്ത നാനാജാതി<br />വായുചുമരുകളിൽ പ്രദർശനത്തിനായി വെക്കില്ലേ<br />രതിനിർവേദം ഓടുന്നത്പോലെ നമ്മൾ ഓടില്ലേ<br />കാലിനടിയിൽപ്പെട്ട പെയ്സ്റ്റ് നിറഞ്ഞ റ്റ്യൂബ് പോലെ ആകില്ലേ<br />മാനം വിമാനം പോലെ പറന്നു പോകില്ലേ<br />അതുകൊണ്ടാണ്<br />അതുകൊണ്ടാണ് ലോറാ അതുകൊണ്ടാണ് <br />കാളിദാസന്റെ പ്രേതങ്ങളിൽ അഭയം തേടാതിരുന്നത്<br /><br />നിനക്കറിയുമോ<br />നീ പോയതിന് ശേഷവും ഞാനിവിടെ ജീവിക്കുന്നു<br />കുറെക്കൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ<br />മരിച്ചവർ ജീവിക്കുന്നത് പോലെ എന്നാകണം<br /><br />എനിക്കറിയാം നീയും അതുപോലെയൊക്കെ തന്നെയാകണം<br />നീ പറഞ്ഞ മുറിഞ്ഞ് മുറിഞ്ഞ് നീറുന്ന കഥകളിൽ<br />കറുത്ത് ഇടതൂർന്ന് വളരുന്ന എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ<br />മോഡിയുടെ ഗുജറാത്ത്പോലെ നമ്മൾ കീറിമുറിഞ്ഞത്<br />പരസ്പരം ചോര നനഞ്ഞ് ഒരു മരം പോലെ നിന്നത്<br />ഒരൊറ്റ ഇഴപോലും നര പടരാതെ പടർന്നു പടർന്നു<br />പടവലങ്ങ കാട്പോലെ പടർന്ന് പടർന്ന്......<br /><br />:) ഹാ! എന്റെ ഓർമ്മ<br /> നിനക്കറിയുമോ എന്റെ ഓർമ്മകൾ<br /> എന്തുമാത്രം സുരക്ഷിതമാണെന്ന്<br /> ഇന്ത്യയിലെ ആണവ ശാസ്ത്രഞ്ജന്മാർ<br /> ഇന്ത്യയിലെ ആണവനിലയങ്ങളെക്കുറിച്ച്<br /> പറയുന്നത് പോലെയൊന്നുമല്ലെന്ന്<br /> പിന്നീട് എപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ<br /> ഇന്ത്യൻ നിർമ്മിത വിദേശ വീഞ്ഞിൽ മുക്കിയ ചുംബനംകൊണ്ട്<br /> നീ എന്നെ ലഹരിപ്പിക്കുമോ?:(<br /><br />പലപ്പോഴും വളരെ വൈകിയാണ് നമ്മൾ ഓരോന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്<br />ചില ആന്റി വൈറസ്സ് സോഫ്റ്റ് വെയറുകളെ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യരുതെന്ന്<br />എത്ര വൈകിയാണ് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കിയത്<br />നിനക്ക് ഭർത്താവുണ്ടെന്നും എനിക്ക് ഭാര്യയുണ്ടെന്നും<br />എന്നൊക്കെയുള്ള ഓർമ്മകളിൽ,<br />ഒരു വൈറസ്സും കയറി അലങ്കോലപ്പെടുത്താതിരുന്നത് അതുകൊണ്ടാകണം<br />ചിലപ്പോൾ ആന്റിവൈറസ്സുകൾ വിശുദ്ധരായ മാലാഖമാരല്ലെന്നും<br />വൈറസ്സുകൾക്കിടയിലും വിശുദ്ധരായ മാലാഖമാരുണ്ടെന്നും<br />എന്നൊക്കെയുള്ള അതിശയിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച്ച<br />അങ്ങനെയല്ലേ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത്<br /><br />ആ വൈറസ്സുകളെ ഓർമ്മകളുടെ ആ കുന്നുകളിലേക്ക് പറത്തണം<br />സമാധാനത്തിന്റെ വെള്ളരിപ്രാവുകളായി പറത്തണം<br />എഴുതപ്പെടട്ടെ വൈറസ്സുകളുടെ വസന്ത കാലമെന്ന്<br />ചരിത്രത്തിന്റെ മണൽ ലിപികളിൽ<br /><br />പ്രണയം വറ്റിപ്പോയ രണ്ട് നദികളാണെന്നും<br />വേനൽക്കാലത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന<br />ഉപമകളുടെ രണ്ട് നിഴലുകളാണെന്നും<br />നമ്മൾ എന്നോ മനസ്സിലാക്കിയ സത്യങ്ങൾ<br />ഭാര്യ ഭർത്താവ് എന്ന രണ്ടു രൂപങ്ങളുടെ<br />നമ്മുടേതായ രണ്ടു വാക്യത്തിൽ പ്രയോഗങ്ങൾ<br /><br />നീ വരുമെന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെ പ്രതീക്ഷ<br />അത്രയേറെ വേദനകളിൽ<br />കാശ്മീരിലേയും ഫലസ്തീനിലേയും അമ്മമാരെ പോലെ<br />എത്ര കാലം വേദന കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞ് കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞ് സൂക്ഷിക്കാനാകും ഓമനേ<br /><br />ക്ഷയിക്കാത്ത ഒരു പ്രതീക്ഷയിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രതീക്ഷിച്ച്<br />പ്രണയത്തിന്റെ ലോലഗ്രാമങ്ങളിൽ<br />എൻഡോസൾഫാൻ പറന്നു പറന്നു പോകുന്നതുപോലെ<br />പറന്നു പറന്നു പോകുവാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച്<br />പ്രതീക്ഷയുടേതായ ഒരു വസന്തകാലത്തിലൂടെ പോകുമ്പോൾ<br />എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും കെടുത്തുന്ന<br />പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചില കാഴ്ച്ചകൾ നമുക്ക് കാണേണ്ടി വന്നേക്കാം<br /><br />തീർച്ചയായും പേടിയുടേതായ പൊടിപടലങ്ങളിൽ നമ്മൾ പെട്ടുപോയേക്കാം<br />സദാചാരത്തിന്റെ പൊടിക്കൂമ്പാരങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ<br />അതെല്ലാം ഒരിക്കൽ കത്തിയതിന്റെ തെളിവുകളാണ്<br /><br />സദാ ചാരമായി അതങ്ങനെയങ്ങനെ<br />ഇവിടെ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വിലങ്ങടിച്ച് ജീവിക്കും<br />ഭക്തി മൂത്ത് മൂത്ത് മത്തരായവർ<br />മത്തങ്ങപോലെ തല പെരുത്തവർ<br />ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വൃത്തമാണത്<br />എന്നിട്ട് പൊടിപുരണ്ട ജീവിതമേ എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചതുരമാണത്<br /><br />പരീക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു വിജയത്തിന് ശേഷം<br />കാലാകാലവും തുരുമ്പ് പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന<br />ഇന്ത്യൻ പ്രതിരോധ സേനക്കാർ കണ്ടുപിടിക്കുന്ന മിസൈലുകൾ പോലെയല്ല<br />ദിവസങ്ങളെന്ന് നീ അറിയണം<br /><br />അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് പോകണം പൊന്നോമനേ<br /><div>പൂർത്തീകരിക്കണം ബാക്കിവെച്ച യാത്രകൾ</div>ഹിമാലയൻ യാത്രകൾ ചാന്ദ്ര യാത്രകൾ ബഹിരാകാശ യാത്രകൾ<br /><br />കാടുകൾ, കേടുവന്ന കാടുകൾ<br />മരങ്ങളെ കിനാവ് കാണുന്ന കാടുകൾ<br />കണ്ടൽക്കാടുകൾ, പൊക്കുടന്റെ കാടുകൾ<br /><br />ചെരിവുകൾ<br />നിന്റെ നിതംബത്തിന്റെ ചെരിവുകൾ പോലെ ചെരിഞ്ഞ മലഞ്ജെരിവുകൾ<br /><br />കുന്നുകൾ<br />നിന്റെ മുലകൾ പോലെ വെള്ളയിൽ കുഴഞ്ഞ<br />മഞ്ഞ് ഗാഢാലിംഗനം ചെയ്ത കുന്നുകൾ<br /><br />താഴ്വരകൾ<br />നിന്റെ അടിവയറിന്റെ താഴ്വരപോലെ ഇളം ചൂടാർന്ന താഴ്വരകൾ<br /><br />നമ്മളെ കാത്തിരുന്ന് കാത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകണം<br />കോർത്ത വിരലുകൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ്<br />ഓടിയോടി തീർക്കേണ്ട<br />ഗോഡ്സ് ഓൺ കണ്ട്രിയിലെ<br />തീട്ട വസന്തങ്ങളുടെ കടൽക്കരകൾ<br /><br />ചെക്ക്പോസ്റ്റുകളൊക്കെ ഒഴിവാക്കിയാകണം യാത്രകൾ<br />നോക്കണം,<br />ഒരു ചെക്ക് വിളിയിലും കുടുങ്ങാതെ നോക്കണം<br />എന്നിട്ട് നമുക്ക് ആഘോഷിക്കണം<br />1947 ആഘോഷിക്കണം<br />ആഘോഷങ്ങളുടെ ഘോഷങ്ങളിൽ മുഴുകണം<br /><br />പോകുന്ന വഴിയിൽ കാണാൻ സാദ്ധ്യതകളേറേയുണ്ട്<br />പല വിഭവങ്ങൾ വിഭജനങ്ങൾ വിഭജനാനന്തര ഇന്ത്യകൾ<br />അതു കണ്ട് നമ്മൾ ഇന്ത്യ പാക്കിസ്ഥാൻ അതിർത്തി പോലെ ആയേക്കാം<br />അപ്പോൾ മുറിയുന്നത് എവിടെയോ ഉള്ള അതിരുകളല്ലേയെന്ന്<br />നാൽപ്പത്തിയേഴിലെ തെക്കേ ഇന്ത്യക്കാരായി നമുക്ക് പുഞ്ചിരിക്കണം<br /><br />എപ്പോഴും അനേക നിറങ്ങളുള്ള ചാക്കുകളുമായി നടക്കുന്ന<br />നഗരത്തിലുള്ള ആ കവിയെപോലെ<br />അത്രവേഗം മനസ്സിനെ കല്ലാക്കുവാനൊന്നും നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല<br />എന്നാലും നമ്മൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ആയിതീരേണ്ടതുണ്ട്<br />ആയിതീരേണ്ടതുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ<br />അല്ലെങ്കിൽ നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ<br />ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്<br />വെയിൽ കൊള്ളാതിരുന്ന നമ്മുടെ മഹാന്മാരായ ആളുകൾ<br />വെയിൽ കൊണ്ട് നഗരകവലകളിൽ<br />ആരെയോ കാത്തു നിൽക്കുന്നത്പോലെ നിൽക്കുന്നത്<br />അതുപോലെ നമ്മളേയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകും<br />പറവകളുടെ കക്കൂസായി തീർന്നുപോകുന്ന കാലങ്ങൾ<br /><br />അതുകൊണ്ട്<br />അതുകൊണ്ട് എന്റെ ലോറാ<br />എന്റെ മാത്രം ലോറാ<br />നീ വരണം<br />അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവിടേക്ക് വരാം<br />എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്റ്റാർട്ടിംഗ് പോയന്റിൽ നാമെത്തണം<br />എന്നിട്ട് ഒരു ഇന്ത്യൻ അത് ലറ്റിനെപ്പോലെ മന്ദമാരുതനായി ഒഴുകണം<br />ഒഴുകിയൊഴുകിപ്പോകണം<br /><br />എന്നിട്ട്<br />ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാരെപ്പോലെ<br />വെളുത്ത് തടിച്ച്,<br />തടിച്ച് തടിച്ച്.............<br />കൊഴുത്ത് കൊഴുത്ത്............<br />കൊഴുത്ത് കൊഴുത്ത്............<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-1228969929032516059?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-33414461434998719612011-04-15T23:20:00.000+05:302011-08-04T20:07:25.076+05:30ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">____________________________________________________<br /><br />ഏതൊരു കെട്ടിടവും പോലെ ആയിരുന്നു ആ കെട്ടിടവും അന്നാട്ടിലാകെ ഉള്ളതുപോലെ<br /><br />ഇന്ത്യയിലെ കെട്ടിടങ്ങളിൽ നിന്ന് മദ്ധ്യ പൗരസ്ത്യ ദേശങ്ങളിലെ കെട്ടിടങ്ങളെ വ്യത്യസ്ഥമാക്കുന്നതെന്തെന്ന് ആലോചിച്ച്കൊണ്ട് നിന്നപ്പോഴാണ്<br /><div><br /></div>ഒരു ബസ്സ് അതിന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുകയും ഒരുപറ്റം വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച പന മണങ്ങളും കടലോര മണങ്ങളും കൂടിക്കലർന്ന കുറേ മിശ്ര ശലഭങ്ങൾ ആ ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുകയും ആ കെട്ടിടത്തിനകത്തേക്ക് ചിറകടിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തത്<br /><br />തുറന്നടഞ്ഞ ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് വാതിലിന്മുന്നിൽ ഒരു ഈച്ച അകത്തേക്ക് കടക്കാൻ പഴുതില്ലാതെ നിരാശനായി തിരിച്ചുപറക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ ആ സമയത്താണ് <br /><br />ഉടമസ്ഥയില്ലാത്ത ഒരു ശരീരം അപകടകരമായ ഒരു മുനമ്പിലാണല്ലോയെന്ന് ഒരു മിന്നൽ എന്നിലൂടെ പുളഞ്ഞു പോയത്<br /><br />അപ്പോൾ<br />അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആലോചിച്ചത്<br />അഗ്നിപർവതങ്ങളെ വഹിച്ചുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഭയങ്കരമായ നിൽപ്പിനെക്കുറിച്ച്<br /><br />പൊട്ടിത്തെറിക്കാതെ നിൽക്കുന്ന <br />കെട്ടിടത്തിന്റെ സഹനശക്തിയോർത്ത്<br />അന്തം വിട്ട് കുന്തം പോലെ നിൽക്കുമ്പോൾ<br />അപ്പോൾ<br />അപ്പോഴാണ് അതിനകത്തെ <br />കത്താൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള കുന്നുകളെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചത്<br /><br />ഇപ്പോൾ ഞാനാലോചിക്കുന്നത് കെട്ടിടത്തെ കുറിച്ചല്ല<br /><br />അതിനകത്ത് വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന<br />അനേകം അഗ്നിപർവതങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്<br /><br />നിർത്തൂ..., <br />പഴങ്കഞ്ഞിപോലുള്ള ഈ ഉപമകൾ<br /><div>എന്തുകൊണ്ട് സീഷെയിൽസ് മക്കാവൊ</div>തുടങ്ങിയ സുഖവാസ ദ്വീപുകളോട് ഉപമിച്ചുകൂട<br /><br />ദ്വീപുകളോട് ഉപമിക്കുമ്പോൾ<br />അപ്പോഴുമുണ്ട് പ്രശ്നങ്ങൾ<br />അപ്പോൾ പരാമർശിക്കേണ്ടിവരില്ലേ ഉപദ്വീപുകളേയും<br /><br />അപ്പോൾ<br />അപ്പോഴാണ് വിജനമായ ദ്വീപുകളെക്കുറിച്ച് ശരിക്കും ബുദ്ധനായത്<br /><br />ഹാ! <br />എത്രയെത്ര കൊച്ചു കൊച്ചു ദ്വീപുകൾ<br />വിടരാൻ നില്ക്കുന്ന താമരമൊട്ടുകൾ പോലെ<br />കൂമ്പിനില്ക്കുന്ന എത്രയെത്ര ഏകാന്തമായ നദീതടങ്ങൾ<br />നദീതടങ്ങൾ പോലെ എത്രയെത്ര ഏകാന്തമായ യോനീതടങ്ങൾ<br />പഞ്ഞികെട്ടുകൾ പോലെ എത്രയെത്ര നിതംബങ്ങളുടെ ചേരികൾ<br /><br />ഓ!<br />കാറ്റുകൊള്ളാൻ ആരുമില്ലാത്ത അടിവയറുകളുടെ താഴ്വരകൾ<br />കച്ചവടം മോശമായ കള്ളുഷാപ്പിലെ കള്ളുകുടങ്ങൾ പോലെ മാറിലെ കള്ളുകുടങ്ങൾ<br />മലയിടുക്കുകൾ പോലെ എത്രയെത്ര മുലയിടുക്കുകൾ<br />കടലിടുക്കുകൾ പോലെ എത്രയെത്ര തുടയിടുക്കുകൾ<br /><br />ഹാ!<br />ആൾപ്പാർപ്പില്ലാത്ത ദ്വീപുകൾ<br />അനേകം ദ്വീപുകൾ ചേർന്ന് ഒരു ദ്വീപ്<br />ഏകാന്തകളിൽ നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്ന ദ്വീപുകൾ <br /><br />കെട്ടിടമേ കെട്ടിടമേ<br />ഇത് ഏകാധിപത്യം തകർന്നു വീഴുന്ന കാലം<br />ഇരുമ്പുവാതിലുകൾ തുരുമ്പെടുക്കുന്ന കാലം<br /><br />കെട്ടിടമേ കെട്ടിടമേ<br />ജനാധിപത്യം വരട്ടെ ഏകാധിപത്യം തുലയട്ടെ<br />തുരുമ്പെടുത്ത വാതിലുകൾ പറക്കട്ടെ<br />സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കട്ടെ<br /><br /><br />കെട്ടിടമേ കെട്ടിടമേ<br />അസാദ്ധ്യതകൾ സാദ്ധ്യമാകുന്ന ഒരു കാലത്തല്ലേ നമ്മളിപ്പോൾ<br /><br />അതുകൊണ്ട്<br />പുല്ലുനിറഞ്ഞ ഒരു കുന്നായി നീ മാറുക<br />അപ്പോൾ പുല്ല് തിന്നുന്ന ഒരു ജീവിയായി ഞാൻ മാറാം<br /><br /><br />ഇതെല്ലാം കണ്ട് കണ്ട് കണ്ണു കഴച്ച്<br /><br />അസാദ്ധ്യതയുടെ കലയെന്ന് നിങ്ങൾ സാദ്ധ്യമായ ഒരു വിയോജിപ്പിൽ കപ്പലിറങ്ങുമ്പോൾ<br /><br />സാദ്ധ്യതയുടെ കലയെന്ന് ദ്വീപിലേക്കുള്ള അവസാനത്തെ കപ്പൽ,<br />അവസാനത്തെ കപ്പലും കാത്തുനില്ക്കുന്നവൻ....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-3341446143499871961?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-32589038205292230182011-04-14T18:40:00.001+05:302011-08-26T18:11:56.954+05:30ന്ദാ / നന്ദാ / ആനന്ദാ /അച്യുതാനന്ദാ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br />ഓരോരുത്തർ <br />ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നുണ്ട്<br />ഒരു വൃദ്ധന്റെ ശിരസ്സിൽ<br />നാനാജാതി കിരീടങ്ങൾ<br /><br />അവയിൽ ചിലത്<br />(1) പുകഞ്ഞ കൊള്ളിയാണ്<br />(2) പകതീരാത്ത പാമ്പാണ്<br />(3) ഒറ്റയാന്റെ നടപ്പാണ്<br /><br />അപ്പോൾ നമ്മൾ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വലിയ വലിയ കിതാബുകൾ മറിച്ചു നോക്കുന്നു<br /><br />നമുക്കപ്പോൾ കാണാൻ കഴിയുന്നത്<br /><br />(1) പുകഞ്ഞ കൊള്ളിക്ക് പുറത്താകുന്നു സ്ഥാനം<br />(2) വടിയാൽ ചതയുക എന്നതാകുന്നു പകപ്പാമ്പിന്റ് യോഗം<br />(1) വാരിക്കുഴിയിലാകുന്നു ഒറ്റയാന്റെ പീഠം<br /><br />വായന കഴിഞ്ഞ് കിതാബ് മടക്കി വെക്കുമ്പോൾ<br /><br />പുകഞ്ഞകൊള്ളി പുകഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെയും<br />പകപ്പാമ്പിന്റെ പക ഫണം വിരിച്ചു ആടികൊണ്ടും<br />വാരിക്കുഴി ഒഴിഞ്ഞുതന്നെയുള്ള ഒറ്റയാന്റെ പോക്കും<br />ഇതൊക്കെ കണ്ട് നമ്മൾ അമ്പരക്കുമ്പോൾ<br />നമ്മൾ അമ്പരക്കുന്നുണ്ട്<br />സമാന ദൃശ്യങ്ങൾ വേറേയും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ...<br /><br />അച്യുതാനന്ദാ<br />ആനന്ദാ<br />നന്ദാ<br />ന്ദാ<br />മന്ദാ<br />മന്ദാ<br />എന്ന് മന്ദാക്രാന്തത്തിൽ<br />ക്രാ ക്രാ എന്ന് കറുത്ത് തടിച്ച കാക്കകൾ കാറിക്കൊണ്ട്<br />നേരത്തെ പറഞ്ഞ വൃദ്ധന്റെ ശിരസ്സിന് മീതെ<br />വട്ടമിട്ട് പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ<br /><br />ഇനിയുള്ള സീൻ ഒരു സിനിമയിലേക്ക്<br />കട്ടുചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാണാം <br /><br />വിശാലമായ മരുഭൂമി<br />ആ മരുഭൂമിയിൽ,<br />അതായത് വെയിലിന്റെ ആ വസന്ത കാലത്തിൽ<br />മണ്ണുപുരണ്ട ഒരു മനുഷ്യൻ<br />തന്റെ കണ്ണിനുമീതെ കൈകൾ വെച്ച്<br />വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ടുനില്ക്കുന്നു<br /><br />അപ്പോൾ കേമറ അയാളിൽനിന്ന് വിട്ട് അയാൾ നോക്കുന്ന ദൃശ്യത്തിലേക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നു<br /><br />അപ്പോൾ നമ്മൾ കാണുന്നു <br />വിദൂരതയിൽ തീരെ വിദൂരതയിൽ<br />എന്തോ നനവുള്ളത് പോലെ <br />അല്ല, നനഞ്ഞ നിലം പോലെ ഒരു നിലം<br />ശരിക്കും അവിടെ ജലമുണ്ടോ നമുക്ക് തോന്നുകയാണോ <br />എന്നൊക്കെ നമ്മൾ മണ്ണുപുരണ്ട മനുഷ്യനിലേക്ക് ഇറങ്ങിനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ<br />പെട്ടെന്ന് കുറേ കറുത്ത് തടിച്ച കാക്കകൾ<br />ആ ദൃശ്യത്തെ മറച്ചുകൊണ്ട് കുറുകെ പറക്കുന്നു<br /><br />കേമറ പതുക്കെ പിൻ വാങ്ങുന്നു<br />പിന്നെയും ആ മണ്ണുപുരണ്ട മനുഷ്യനിലേക്ക്,<br />വിദൂരതയിലേക്ക് പ്രതീക്ഷാപൂർവം<br />കണ്ണിന് മീതെ കൈകൾ വെച്ച് നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്ന <br />ആ മനുഷ്യനിലേക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നു<br />അപ്പോൾ നമ്മൾ ആ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് പുറത്ത്കടന്ന്<br />സീറ്റിൽ വന്ന് ഇരുന്ന് കാണുമ്പോൾ<br /><br />വളരെ അകലെയുള്ള ആ നനവും<br />കുറുകെ പറക്കുന്ന കറുത്ത് തടിച്ച കാക്കകളും<br />വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കിനില്ക്കുന്ന മനുഷ്യനും ഒറ്റ ഫോക്കസിൽ നമ്മൾ കാണുന്നു<br />പിന്നെ പിന്നെ നനഞ്ഞതെന്ന് നമുക്ക് തോന്നിയ സ്ഥലവും മണ്ണുപുരണ്ട മനുഷ്യനും പതിയെ ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസ്സിലാകുന്നുവോയെന്ന് നമ്മൾ സംശയിക്കുന്നു<br />അല്ല, ശരിക്കും ഔട്ട് ഓഫ് ഫോക്കസിലാകുകയാണല്ലോ<br />നമ്മൾ കണ്ണു തിരുമ്മുന്നു<br />കണ്ണിനെ നമ്മൾ പെൻസിൽ പോലെ കൂർപ്പിക്കുന്നു<br />പെൻസിലിന്റെ മുന തട്ടി നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ വേദനിക്കുന്നു<br />നമ്മൾ കണ്ണു തിരുമ്മുന്നു പിന്നെയു പിന്നെയും നമ്മുടെ വിരലുകൾ അതു തന്നെ ചെയ്യുന്നു<br />അപ്പോൾ നമ്മുടെ വിരലുകൾ കടന്ന്, കാഴ്ച്ച<br />എണ്ണ തേക്കുമ്പോൾ കുട്ടി കുതറി ഓടുന്നതു പോലെ സ്ക്രീനിലേക്ക് ഓടുന്നു<br />പതിയെ സ്ക്രീനിൽ THE END എന്ന് തെളിയുന്നു<br /><br />തിയേറ്ററിൽ അലങ്കാര വിളക്കുകൾ തെളിയുന്നു...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-3258903820529223018?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5620204548425056312.post-75960859958859359542011-04-14T00:16:00.000+05:302011-08-06T20:26:25.081+05:30ഉമ്മ<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />എനിക്കെന്റെ ഉമ്മയെ ഓർമ്മവരും<br />കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി കാണുമ്പോൾ<br /><br />വൃത്തത്തിലൊഴുകുന്ന<br />ജലം പോലെ ജ്വലനം<br />അവസാനിക്കാത്ത<br />കഥപോലെ ഉരുകൽ<br /><br />കണ്ട് കണ്ട്<br />മരണത്തിന്റെ മാലാഖക്കും<br />മടുത്തിട്ടുണ്ടാകണം<br /><br />ഇടനെഞ്ജ് പിളരുമ്പോൾ<br />മഴയായി പെയ്തിട്ടുണ്ടാകുമോ<br />ശാശ്വതസമാധാനത്തിലേക്ക്<br />നിന്റെ യാത്രയെന്ന്<br /><br /><br />കെടുത്തിയ മെഴുകുതിരിയുമായി<br />ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പറക്കുമ്പോൾ<br />കണക്കുകൂട്ടലുകളൊക്കെ<br />തെറ്റിപ്പോയല്ലോയെന്ന്<br />മാലാഖക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം<br /><br />അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാണ്<br />എല്ലാ തടാകങ്ങളിലും മുങ്ങി<br />തന്റെ ചിറകുകൾ,<br /><br />തന്റെ ചിറകുകൾ<br />തണുപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്!<br /><br /><br />( റീ പോസ്റ്റ് )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5620204548425056312-7596085995885935954?l=palminthedesert.blogspot.com' alt='' /></div>E.M.Yasar Arafathhttp://www.blogger.com/profile/07758483968830000237noreply@blogger.com3